Lo Que No Dijimos

El tren sale de la ciudad a las dos. Lucía está en el asiento doce. Mira por la ventana. Los campos son llanos, marrones y muy anchos. No ha soltado el teléfono.

De trein verliet de stad om twee uur. Lucía zit op stoel twaalf. Ze kijkt uit het raam. De velden zijn vlak en bruin en heel weids. Ze heeft haar telefoon niet weggelegd.

En el hospital, la abuela de Carmen está despierta. Mira a Carmen. No habla. Carmen le toma la mano. Es muy pequeña y muy cálida. Después de un rato, Rosa duerme de nuevo.

In het ziekenhuis is Carmens grootmoeder wakker. Ze kijkt naar Carmen. Ze spreekt niet. Carmen houdt haar hand vast. Die is heel klein en heel warm. Na een tijdje slaapt Rosa weer.

Carmen apoya la cabeza en la pared. Cierra los ojos por un momento. Está muy cansada. Ha estado aquí desde el domingo. Su teléfono está lleno de mensajes antiguos: del médico, de una vecina, de Rosa.

Carmen leunt met haar hoofd tegen de muur. Ze sluit even haar ogen. Ze is erg moe. Ze is hier al sinds zondag. Haar telefoon staat vol met oude berichten — van de dokter, van een buurman, van Rosa.

Abre su teléfono. Busca el mensaje del médico. Está medio dormida. Toca la opción equivocada. Luego toca de nuevo. Luego ve lo que ha hecho.

Ze opent haar telefoon. Ze zoekt naar het bericht van de dokter. Ze is half in slaap. Ze tikt op het verkeerde. Dan tikt ze nog een keer. Dan ziet ze wat ze heeft gedaan.

El audio dura treinta segundos. Fue enviado. Hay un tick gris. Luego dos ticks grises. Luego dos ticks azules. Lucía lo ha oído.

De audio is dertig seconden lang. Het is verzonden. Er is één grijs vinkje. Dan twee grijze vinkjes. Dan twee blauwe vinkjes. Lucía heeft het gehoord.

Nadie escribe nada. El tren se mueve. Rosa duerme en la habitación blanca. Fuera de ambas ventanas —la de Carmen y la de Lucía— los mismos campos llanos pasan bajo la misma luz pálida.

Niemand schrijft iets. De trein rijdt verder. Rosa slaapt in de witte kamer. Buiten beide ramen — dat van Carmen en dat van Lucía — trekken dezelfde vlakke velden voorbij in hetzelfde bleke licht.

Carmen escribe. Lo borra. Escribe de nuevo. Lo borra. Escribe una tercera vez. Mira las palabras. También las borra.

Carmen typt. Ze verwijdert het. Ze typt opnieuw. Ze verwijdert het. Ze typt een derde keer. Ze staart naar de woorden. Ze verwijdert deze ook.

En el teléfono de Lucía, las pequeñas palabras grises aparecen y desaparecen tres veces: 'Carmen está escribiendo...' Luego nada. Luego de nuevo. Luego nada. Luego de nuevo. Luego nada.

Op de telefoon van Lucía verschijnen en verdwijnen drie keer de kleine grijze woorden: 'Carmen is aan het typen...' Dan niets. Dan weer wel. Dan niets. Dan weer wel. Dan niets.

Los últimos dos ticks azules están bajo la voz de Rosa. El tren está a treinta minutos del pueblo. Lucía no ha respondido. Carmen no ha enviado nada. El audio está ahí, muy pequeño, muy quieto —treinta segundos de la voz de una anciana, enviado por error, que no se puede deshacer.

De laatste twee blauwe vinkjes staan onder de stem van Rosa. De trein is nog dertig minuten verwijderd van het dorp. Lucía heeft niet geantwoord. Carmen heeft niets gestuurd. De audio staat daar, heel klein, heel stil — dertig seconden van de stem van een oude vrouw, per ongeluk verzonden, die niet ongedaan gemaakt kan worden.