Lo Que No Dijimos

La calle fuera del hospital es blanca. Hay un árbol. La puerta azul está cerrada. Carmen está en la ventana del pasillo. Mira la calle. No se ha movido en veinte minutos.

De straat voor het ziekenhuis is wit. Er staat één boom. De blauwe deur is gesloten. Carmen staat bij het raam in de gang. Ze kijkt naar de straat. Ze heeft al twintig minuten niet bewogen.

Siete minutos. La calle está vacía. Un perro pasa. Carmen no aparta la vista de la ventana.

Zeven minuten. De straat is leeg. Er loopt een hond voorbij. Carmen kijkt niet weg van het raam.

Carmen lo lee. Vuelve a mirar la calle. Abre la boca. La cierra. Coge el teléfono.

Carmen leest het. Ze kijkt weer naar beneden naar de straat. Ze opent haar mond. Ze sluit hem. Ze pakt de telefoon op.

En el teléfono de Lucía, las pequeñas palabras grises aparecen. 'Carmen está escribiendo...' Están ahí mucho tiempo. Luego se paran. Luego vuelven. Luego se paran otra vez. Luego vuelven. Lucía las mira. No escribe. Espera.

Op de telefoon van Lucía verschijnen de kleine grijze woorden. 'Carmen is aan het typen...' Ze staan er een lange tijd. Dan stoppen ze. Dan komen ze terug. Dan stoppen ze weer. Dan komen ze terug. Lucía bekijkt ze. Ze typt niet. Ze wacht.

Los tres puntos desaparecen. No llega ningún mensaje. El chat está en silencio. Lucía está en la parada de autobús al borde del pueblo. La carretera está vacía. El viento es frío. Puede ver la calle blanca desde aquí. Pulsa grabar.

De drie puntjes verdwijnen. Er komt geen bericht. De chat is stil. Lucía staat bij de bushalte aan de rand van het dorp. De weg is leeg. De wind is koud. Ze kan de witte straat hiervandaan zien. Ze drukt op opnemen.

Carmen oye el viento. Oye la carretera. Oye la voz de su hermana decir 'ahora'. Mira por la ventana. La calle blanca. El único árbol. La puerta azul.

Carmen hoort de wind. Ze hoort de weg. Ze hoort de stem van haar zus 'nu' zeggen. Ze kijkt uit het raam. De witte straat. De ene boom. De blauwe deur.

Lucía lo lee. Se guarda el teléfono en el bolsillo. Coge su bolso. Camina.

Lucía leest het. Ze stopt de telefoon in haar zak. Ze pakt haar tas op. Ze loopt.

Desde la ventana, Carmen ve una chaqueta amarilla al final de la calle. La mira acercarse. No se mueve. La puerta azul se abre.

Vanaf het raam ziet Carmen een gele jas aan het einde van de straat. Ze kijkt hoe die dichterbij komt. Ze beweegt niet. De blauwe deur gaat open.

El chat se silencia. Los teléfonos van a los bolsillos. Las hermanas están en el mismo edificio ahora, por primera vez en tres años.

De chat wordt stil. De telefoons gaan in de zakken. De zussen zijn nu in hetzelfde gebouw, voor het eerst in drie jaar.

Rosa duerme. Luego se despierta. Abre los ojos y ve dos caras. No habla. Coge una mano —la de Carmen— y luego la otra —la de Lucía—. Las sostiene ambas. Cierra los ojos de nuevo. La habitación está muy tranquila.

Rosa slaapt. Dan wordt ze wakker. Ze opent haar ogen en ze ziet twee gezichten. Ze spreekt niet. Ze pakt één hand — die van Carmen — en dan de andere — die van Lucía. Ze houdt ze allebei vast. Ze sluit haar ogen weer. De kamer is erg stil.

Una semana después, Rosa está en casa. Se sienta en su silla junto a la ventana. Bebe su café. Es por la mañana. Los campos de fuera son marrones y muy amplios. Ella está bien.

Een week later is Rosa thuis. Ze zit in haar stoel bij het raam. Ze drinkt haar koffie. Het is ochtend. De velden buiten zijn bruin en erg weids. Het gaat goed met haar.

No lo arreglan todo. Tres años no desaparecen. Pero el chat está abierto. Los mensajes son azules. El café es grande. Y Rosa está en su silla, a la luz de la mañana, con sus dos hijas —una en la habitación, una en el teléfono, ambas suyas.

Ze lossen niet alles op. Drie jaar verdwijnen niet zomaar. Maar de chat is open. De berichten zijn blauw. De koffie is groot. En Rosa zit in haar stoel, in het ochtendlicht, met haar twee meiden — één in de kamer, één in de telefoon, allebei van haar.