Cuatro Minutos y Doce Segundos

Valencia. La misma tarde. Diego lleva nueve minutos en el baño de la segunda planta de su oficina — el que nadie usa porque el grifo gotea. Alguien ha llamado a la puerta dos veces. Él no ha respondido.

Valencia. Dezelfde middag. Diego zit al negen minuten op het toilet op de tweede verdieping van zijn kantoor — degene die niemand gebruikt omdat de kraan lekt. Er is twee keer op de deur geklopt. Hij heeft niet geantwoord.

Valentina ve el mensaje. Lo lee tres veces. Empieza a escribir.

Valentina ziet het bericht. Ze leest het drie keer. Ze begint te schrijven.

Los puntos de escritura aparecen del lado de Valentina. Y desaparecen. Y vuelven. Y desaparecen. Así durante veinte minutos.

De tekstballonnetjes verschijnen aan Valentina's kant. En verdwijnen. En komen terug. En verdwijnen. Zo gaat het twintig minuten lang.

Mientras tanto, en el grupo de amigos — el mismo donde Valentina envió el audio por error — Marcos lo ha escuchado. Lucía también.

Ondertussen, in de vriendengroep — dezelfde waar Valentina per ongeluk de audio naartoe stuurde — heeft Marcos het gehoord. Lucía ook.

El grupo queda en silencio. Ni Marcos ni Lucía escriben nada más. El audio de Valentina sigue ahí arriba, con los tics azules de los dos.

De groep blijft stil. Marcos noch Lucía schrijven iets meer. De audio van Valentina staat daar nog steeds bovenaan, met de blauwe vinkjes van hen beiden.

En Barcelona, Valentina sigue en la misma silla. Le ha pedido otro café al camarero porque no sabía cómo explicar que llevaba una hora sin moverse. En Valencia, alguien vuelve a llamar a la puerta del baño.

In Barcelona zit Valentina nog steeds op dezelfde stoel. Ze heeft de ober om nog een koffie gevraagd omdat ze niet wist hoe ze moest uitleggen dat ze al een uur lang niet bewogen had. In Valencia klopt er weer iemand op de toiletdeur.

Valentina empieza a escribir. Borra. Escribe otra vez. Borra otra vez. Los puntos aparecen y desaparecen cuatro veces seguidas.

Valentina begint te schrijven. Wist het. Schrijft opnieuw. Wist het opnieuw. De puntjes verschijnen en verdwijnen vier keer achter elkaar.

Diego lee el mensaje. No escribe nada durante tres minutos. Valentina se queda mirando la pantalla sin parpadear.

Diego leest het bericht. Hij schrijft drie minuten lang niets. Valentina blijft naar het scherm staren zonder te knipperen.

El teléfono de Valentina vibra. Es una notificación del chat con Diego. Ella cambia de conversación.

Valentina's telefoon trilt. Het is een melding van de chat met Diego. Ze wisselt van gesprek.

Diego sale del baño. Pasa por delante de la sala de reuniones con la cabeza baja. Un compañero le pregunta si está bien. Él dice que sí con la cabeza y sigue andando. Sale por las escaleras al exterior del edificio. La calle de Valencia huele a fritanga y a escape. Él se apoya en la pared y sigue escribiendo.

Diego komt het toilet uit. Hij loopt met gebogen hoofd langs de vergaderruimte. Een collega vraagt of het gaat. Hij knikt ja en loopt door. Hij gaat via de trap naar buiten. De straat in Valencia ruikt naar frituur en uitlaatgassen. Hij leunt tegen de muur en schrijft verder.

Valentina escucha el audio dos veces. La segunda vez tiene los ojos cerrados. Cuando los abre, el camarero le está mirando desde la barra. Ella sacude la cabeza despacio, como para decirle que está bien. No está bien.

Valentina luistert de audio twee keer af. De tweede keer heeft ze haar ogen gesloten. Als ze ze opent, kijkt de ober haar aan vanaf de bar. Ze schudt langzaam haar hoofd, alsof ze wil zeggen dat het goed gaat. Het gaat niet goed.

Valentina mira la pregunta. Empieza a escribir. Una sola palabra. Cuatro letras. La borra antes de pulsar enviar.

Valentina kijkt naar de vraag. Ze begint te schrijven. Eén enkel woord. Vier letters. Ze wist het voordat ze op verzenden drukt.

En la pantalla de Diego, los puntos aparecen. Y desaparecen. El chat queda en silencio. Él sigue en la calle, con el frío de Valencia entrando por el cuello de la camisa, esperando una respuesta que no llega.

Op het scherm van Diego verschijnen de puntjes. En verdwijnen ze. De chat blijft stil. Hij staat nog steeds op straat, terwijl de kou van Valencia door zijn hemdskraag naar binnen glipt, wachtend op een antwoord dat niet komt.