obligar

De tegenwoordige tijd van de aanvoegende wijs van obligar vereist een spellingwijziging (g naar gu) om de harde 'g'-klank te behouden: obligue, obligues, obligue, obliguemos, obliguéis, obliguen.

De verleden tijd van de aanvoegende wijs van obligar wordt gevormd uit de derde persoon meervoud van de onvoltooid verleden tijd: obligara, obligaras, obligara, obligáramos, obligarais, obligaran.

De gebiedende wijs van obligar gebruikt standaard -ar uitgangen, met een spellingwijziging in formele en meervoudsvormen: obliga, obligue, obliguemos, obligad, obliguen.

De ontkennende gebiedende wijs van obligar gebruikt de vormen van de tegenwoordige tijd van de aanvoegende wijs: no obligues, no obligue, no obliguemos, no obliguéis, no obliguen.

De tegenwoordige tijd van obligar is regelmatig: obligo, obligas, obliga, obligamos, obligáis, obligan.

De onvoltooid verleden tijd van obligar heeft een spellingwijziging alleen in de 'yo'-vorm: obligué, obligaste, obligó, obligamos, obligasteis, obligaron.

De toekomende tijd van obligar is regelmatig, waarbij uitgangen aan het hele werkwoord worden toegevoegd: obligaré, obligarás, obligará, obligaremos, obligaréis, obligarán.

De onvoltooid verleden tijd van obligar is regelmatig voor -ar werkwoorden: obligaba, obligabas, obligaba, obligábamos, obligabais, obligaban.

De voorwaardelijke wijs van obligar is regelmatig: obligaría, obligarías, obligaría, obligaríamos, obligaríais, obligarían.