Cuatro Minutos y Doce Segundos

Valencia. 17:22. Diego sigue en la calle. El frío ya no le molesta. Lleva mirando la pantalla — con los puntos de escritura de Valentina apareciendo y desapareciendo — durante cuatro minutos. Al final, es él quien escribe primero.

Walencja. 17:22. Diego wciąż jest na ulicy. Zimno już mu nie przeszkadza. Od czterech minut wpatruje się w ekran, na którym pojawiają się i znikają kropki oznaczające, że Valentina pisze. Ostatecznie to on pisze pierwszy.

Pasan cuarenta minutos. Valentina paga el café — el segundo también está frío — y sale de la cafetería. Camina sin ir a ningún sitio. En Valencia, Diego está sentado en la reunión. Su compañero le ha preguntado dos veces qué piensa sobre los números del trimestre. Las dos veces Diego ha dicho «sí, tiene sentido», aunque no ha escuchado nada.

Mija czterdzieści minut. Valentina płaci za kawę — druga też jest już zimna — i wychodzi z kawiarni. Idzie przed siebie, bez celu. W Walencji Diego siedzi na spotkaniu. Współpracownik zapytał go już dwa razy, co sądzi o wynikach kwartalnych. Za każdym razem Diego odpowiedział „tak, to ma sens”, choć niczego nie słyszał.

El chat queda en pausa durante doce minutos. No hay puntos de escritura en ningún lado. Los dos están en silencio, cada uno en su ciudad, pensando en el mismo problema desde ángulos distintos.

Czat pozostaje w zawieszeniu przez dwanaście minut. Z żadnej strony nie widać pisania. Oboje trwają w milczeniu, każde w swoim mieście, myśląc o tym samym problemie z różnych perspektyw.

Valentina se para en medio de la acera. Alguien choca con su hombro y sigue andando sin mirarla. Ella no se mueve.

Valentina przystaje na środku chodnika. Ktoś potrąca ją ramieniem i idzie dalej, nie patrząc na nią. Ona się nie rusza.

Valentina lee los mensajes tres veces seguidas. Después se apoya en la pared más cercana — la fachada de una tienda de ropa — y se queda ahí, con el teléfono contra el pecho y los ojos mirando el cielo gris de Barcelona.

Valentina czyta te wiadomości trzy razy pod rząd. Potem opiera się o najbliższą ścianę — fasadę sklepu odzieżowego — i zostaje tam z telefonem przyciśniętym do piersi, wpatrując się w szare niebo nad Barceloną.

En el grupo de amigos, los mensajes de Diego le han llegado a Marcos y a Lucía. El grupo lleva horas sin actividad — pero Diego, sin darse cuenta, ha enviado el audio al grupo en lugar de al chat privado. Otra vez. El mismo error. Al revés.

W grupie znajomych wiadomości od Diego dotarły do Marcosa i Lucíi. Grupa od godzin była nieaktywna — ale Diego, nie zdając sobie z tego sprawy, wysłał nagranie głosowe na grupę zamiast na czat prywatny. Znowu. Ten sam błąd. Odwrotnie.

Marcos escucha el audio de Diego. Lucía también. Los dos leen hacia arriba — los mensajes del billete, del anillo, de las tres semanas. El grupo queda en silencio durante noventa segundos.

Marcos słucha nagrania od Diego. Lucía też. Oboje przewijają czat w górę — czytają wiadomości o bilecie, o pierścionku, o trzech tygodniach. Grupa zamiera w milczeniu na dziewięćdziesiąt sekund.

Marcos borra el meme cuatro segundos después de enviarlo. Queda la nota de «Marcos eliminó un mensaje». Lucía no dice nada. Después de un momento, Marcos tampoco. En el historial del grupo aparece: «Marcos salió del grupo».

Marcos usuwa mema cztery sekundy po wysłaniu. Zostaje tylko informacja „Marcos usunął wiadomość”. Lucía nic nie mówi. Po chwili Marcos również. W historii grupy pojawia się: „Marcos opuścił grupę”.

Lucía se queda sola en el grupo. Escribe algo. Lo borra. Cierra la aplicación. En Barcelona, Valentina no sabe nada del grupo todavía. Está mirando el audio de Diego, que sigue sin escuchar.

Lucía zostaje sama w grupie. Coś pisze. Usuwa. Zamyka aplikację. W Barcelonie Valentina jeszcze nic nie wie o grupie. Wpatruje się w nagranie od Diego, którego wciąż nie odsłuchała.

Valentina pulsa play. Escucha el audio de Diego entera, con la espalda todavía apoyada en la fachada de la tienda. Cuando termina, tiene la mano sobre la boca.

Valentina naciska „odtwórz”. Słucha całego nagrania od Diego, wciąż oparta plecami o fasadę sklepu. Kiedy nagranie się kończy, zakrywa usta dłonią.

El teléfono de Valentina vibra. No es Diego. Es Elena.

Telefon Valentiny wibruje. To nie Diego. To Elena.

Valentina ve el mensaje de Elena. Tiene el dedo sobre el nombre de su hermana durante tres segundos. Después cierra ese chat. Abre el de Diego. Y escribe.

Valentina widzi wiadomość od Eleny. Przez trzy sekundy trzyma palec nad imieniem siostry. Potem zamyka ten czat. Otwiera czat z Diego. I pisze.

Los puntos de escritura de Diego aparecen inmediatamente. Como si él también hubiera estado esperando exactamente esto.

Kropki oznaczające, że Diego pisze, pojawiają się natychmiast. Jakby on też czekał dokładnie na to.