
Conjugação de extrañar no Futuro
extrañar — sentir falta de
O futuro de extrañar adiciona terminações ao infinitivo: extrañaré, extrañarás, extrañará, extrañaremos, extrañaréis, extrañarán.
Formas de extrañar no Futuro
Quando usar o Futuro
Use isto para prever que você sentirá falta de alguém ou algo no futuro, muitas vezes ao dizer adeus.
Notas sobre extrañar no Futuro
Extrañar é regular no futuro; simplesmente anexe as terminações ao verbo completo 'extrañar'.
Frases de exemplo
Te extrañaré mucho cuando te mudes.
Sentirei muito a sua falta quando você se mudar.
yo
Sé que extrañarás a tus amigos.
Eu sei que você sentirá falta dos seus amigos.
tú
Extrañaremos este lugar.
Sentiremos falta deste lugar.
nosotros
Erros comuns
Erro: Adicionar terminações futuras à raiz 'extrañ-'.
Correto: Use o infinitivo inteiro: extrañaré, não extrañé (que é pretérito).
Por quê: O futuro é construído sobre o infinitivo, não sobre a raiz.
Domine os verbos em espanhol no contexto
Decorar tabelas só leva você até certo ponto. Leia mais de 200 histórias em espanhol ilustradas e narradas para ver verbos como 'extrañar' usados naturalmente — nos tempos que você está aprendendo.
Tempos relacionados
Presente
yo: extraño
O presente de extrañar é completamente regular: extraño, extrañas, extraña, extrañamos, extrañáis, extrañan.
Pretérito perfeito
yo: extrañé
O pretérito de extrañar é regular: extrañé, extrañaste, extrañó, extrañamos, extrañasteis, extrañaron.
Pretérito imperfeito
yo: extrañaba
O imperfeito de extrañar usa as terminações padrão -aba: extrañaba, extrañabas, extrañaba, extrañábamos, extrañabais, extrañaban.
Condicional
yo: extrañaría
O condicional de extrañar é regular: extrañaría, extrañarías, extrañaría, extrañaríamos, extrañaríais, extrañarían.
Presente do subjuntivo
yo: extrañe
O subjuntivo presente de extrañar troca a vogal para 'e': extrañe, extrañes, extrañe, extrañemos, extrañéis, extrañen.
Imperfeito do subjuntivo
yo: extrañara
O subjuntivo imperfeito de extrañar usa as terminações -ra: extrañara, extrañaras, extrañara, extrañáramos, extrañarais, extrañaran.
Imperativo afirmativo
yo: extraña
O imperativo afirmativo de extrañar usa extraña (tú) e extrañe (usted).
Imperativo negativo
yo: no extrañes
O imperativo negativo de extrañar usa o subjuntivo presente: no extrañes, no extrañe, no extrañemos, no extrañéis, no extrañen.