Loading translation and audio tools…

Τα ονόματα που έμειναν στον πίνακα του εγκαταλελειμμένου σχολείου

Πάτησε οποιαδήποτε λέξη για άμεση μετάφραση. Χρησιμοποίησε τα κουμπιά αναπαραγωγής για να ακούσεις την ιστορία καθώς διαβάζεις.

Εικονογράφηση για την παράγραφο 1

廃校の黒板に残された名前

Εικονογράφηση για την παράγραφο 2

雪は古い学校の前に立った。学校の名前は「山村小学校」だ。もう二十年間、誰も使っていない。建物は古く、窓は割れていた。草が高く、空は灰色だった。

Εικονογράφηση για την παράγραφο 3

「少しだけ、入ってみよう」と雪は思った。

Εικονογράφηση για την παράγραφο 4

ドアは重かった。でも、ゆっくり開いた。中は暗く、ほこりがたくさんあった。廊下は長く、物音はしなかった。

Εικονογράφηση για την παράγραφο 5

一番奥の教室に入った。窓から光が少し入ってきた。そこに、大きな黒板があった。

Εικονογράφηση για την παράγραφο 6

雪はすぐに気がついた。黒板に、白いチョークで名前が書いてあった。

Εικονογράφηση για την παράγραφο 7

田中みどり 佐藤けんじ 木村はなこ 鈴木きよ

Εικονογράφηση για την παράγραφο 8

雪はゆっくり読んだ。そして、急に止まった。

Εικονογράφηση για την παράγραφο 9

「鈴木きよ…これは、おばあちゃんの名前だ。」

Εικονογράφηση για την παράγραφο 10

祖母の名前は鈴木きよ。今、七十八歳だ。

Εικονογράφηση για την παράγραφο 11

「どうして?誰が書いたの?」

Εικονογράφηση για την παράγραφο 12

雪はスマートフォンで写真を撮った。手が少し震えた。

Εικονογράφηση για την παράγραφο 13

その夜、雪は祖母の家に行った。

Εικονογράφηση για την παράγραφο 14

「おばあちゃん、これを見て。」

Εικονογράφηση για την παράγραφο 15

雪は写真を見せた。祖母はゆっくり画面を見た。部屋は静かだった。

Εικονογράφηση για την παράγραφο 16

しばらくして、祖母が小さい声で言った。

Εικονογράφηση για την παράγραφο 17

「…山村小学校。私の学校だよ。」

Εικονογράφηση για την παράγραφο 18

「おばあちゃんの名前があった。知ってた?」

Εικονογράφηση για την παράγραφο 19

「知らなかった。」祖母の目は驚きで丸くなった。「でも、田中みどりは私の一番の友達だった。みんな同じクラスだった。」

Εικονογράφηση για την παράγραφο 20

「学校が閉まる前に、みんなで書いたのかな?」

Εικονογράφηση για την παράγραφο 21

祖母はしばらく考えた。

Εικονογράφηση για την παράγραφο 22

「学校が閉まった時、私は十二歳だった。その日、私は来なかった。父が病気で…家にいなければならなかった。みんなに会えなかった。それから、みんな違う街に行った。」

Εικονογράφηση για την παράγραφο 23

祖母の声は小さくなった。

Εικονογράφηση για την παράγραφο 24

「でも、みんな来たんだね」と雪は言った。「おばあちゃんが来なかったのに、名前も書いた。忘れなかったんだよ。」

Εικονογράφηση για την παράγραφο 25

祖母は長い間、写真を見た。目に涙があった。

Εικονογράφηση για την παράγραφο 26

「六十年以上前のことだよ…」と祖母は静かに言った。

Εικονογράφηση για την παράγραφο 27

雪はそっと祖母の手を握った。

Εικονογράφηση για την παράγραφο 28

黒板の名前は消えていなかった。それは「さようなら」ではなかった。それは「忘れないよ」という約束だった。