Loading translation and audio tools…

Pisau Tukang Daging Thiers Yang Tiada Siapa Berani Beli

Ketik mana-mana perkataan untuk mendapatkan terjemahan serta-merta. Gunakan butang main untuk mendengar cerita sambil membaca.

Ilustrasi untuk perenggan 1

Dans la vitrine de la coutellerie Martel, à Thiers, il y avait un couteau que personne n'osait acheter.

Ilustrasi untuk perenggan 2

Ce n'était pas parce qu'il était laid. Au contraire. La lame en acier brillait comme un miroir, le manche en bois de noyer était parfaitement équilibré, et le tranchant était si fin qu'il coupait l'air lui-même, disait-on. C'était le plus beau couteau du magasin. Peut-être le plus beau couteau de toute la ville.

Ilustrasi untuk perenggan 3

Mais il était là depuis onze ans. Et tout le monde à Thiers connaissait son histoire.

Ilustrasi untuk perenggan 4

Camille avait vingt-six ans et elle travaillait dans une boucherie à Lyon. Elle était venue à Thiers pour acheter un cadeau pour son père, un boucher qui allait prendre sa retraite après quarante ans de métier. Elle voulait lui offrir quelque chose de spécial, un objet avec une âme.

Ilustrasi untuk perenggan 5

Quand elle est entrée dans la boutique, le vieux monsieur derrière le comptoir l'a regardée avec des yeux fatigués.

Ilustrasi untuk perenggan 6

— Je cherche un couteau de boucher, a-t-elle dit. Le meilleur que vous ayez.

Ilustrasi untuk perenggan 7

Le vieil homme — c'était Robert Martel lui-même — n'a rien dit. Il a seulement regardé la vitrine.

Ilustrasi untuk perenggan 8

Camille a suivi son regard. Elle a vu le couteau immédiatement.

Ilustrasi untuk perenggan 9

— Celui-là, a-t-elle dit. Combien coûte-t-il ?

Ilustrasi untuk perenggan 10

Robert a hésité. « Voilà la question », pensa-t-il.

Ilustrasi untuk perenggan 11

— Ce couteau n'est pas à vendre, a-t-il répondu doucement.

Ilustrasi untuk perenggan 12

— Mais il est en vitrine.

Ilustrasi untuk perenggan 13

— Oui.

Ilustrasi untuk perenggan 14

Un silence lourd s'est installé entre eux.

Ilustrasi untuk perenggan 15

— Pourquoi ? a demandé Camille. Pourquoi le montrez-vous si vous ne voulez pas le vendre ?

Ilustrasi untuk perenggan 16

Robert a posé ses mains à plat sur le comptoir. Ses mains portaient les cicatrices de cinquante ans de travail avec le métal.

Ilustrasi untuk perenggan 17

— Ce couteau, j'ai mis six mois à le fabriquer, a-t-il dit lentement. C'était pour mon fils. Il voulait devenir boucher. Il avait votre âge, à peu près.

Ilustrasi untuk perenggan 18

— Et alors ?

Ilustrasi untuk perenggan 19

— Il a choisi la musique à la place. Il vit à Montréal maintenant. Il ne revient jamais.

Ilustrasi untuk perenggan 20

Camille a regardé le couteau dans la vitrine. Elle a compris, tout d'un coup, pourquoi personne n'osait l'acheter. Ce n'était pas un mauvais présage. C'était simplement un objet trop chargé de chagrin. Les gens le sentaient sans savoir pourquoi.

Ilustrasi untuk perenggan 21

— Je crois que mon père et vous, vous vous ressemblez, a-t-elle dit enfin. Lui aussi, il a fabriqué des choses toute sa vie pour quelqu'un qui les voulait, mais pas de la façon qu'il espérait.

Ilustrasi untuk perenggan 22

Robert n'a rien répondu. Mais l'expression de son visage a changé légèrement.

Ilustrasi untuk perenggan 23

— Je vous propose un échange, a continué Camille. Vendez-moi ce couteau. Et je vous promets de venir vous raconter comment mon père l'utilise, chaque fois que je reviendrai à Thiers.

Ilustrasi untuk perenggan 24

Le vieux coutelier a regardé la jeune femme pendant un long moment. Puis, sans un mot, il a ouvert la vitrine.

Ilustrasi untuk perenggan 25

En rentrant dans le train vers Lyon, Camille a tenu le couteau dans son étui de cuir sur ses genoux. Elle a pensé à Robert Martel, seul dans sa boutique with ses regrets bien rangés sur les étagères. Elle a pensé à son père, qui ne savait pas encore qu'elle allait lui rapporter un objet qui attendait depuis onze ans.

Ilustrasi untuk perenggan 26

Parfois, les objets n'attendent pas le bon acheteur. Ils attendent la bonne histoire.