Cuatro Minutos y Doce Segundos

Barcelona y Valencia. Las 21:47. Han pasado dos horas desde el último mensaje de Diego. Dos horas en las que ninguno de los dos ha escrito nada — ni al otro ni a nadie más. Valentina ha llegado a su apartamento sin recordar bien el camino. Ha puesto el abrigo en la silla. Se ha sentado en el suelo. Y se ha quedado ahí.

Barcelona en Valencia. 21:47. Er zijn twee uur verstreken sinds het laatste bericht van Diego. Twee uur waarin geen van beiden iets heeft geschreven — niet naar de ander en naar niemand anders. Valentina is in haar appartement aangekomen zonder zich de weg goed te herinneren. Ze heeft haar jas op de stoel gelegd. Ze is op de vloer gaan zitten. En daar is ze gebleven.

Hay una pausa de seis minutos. Ninguno de los dos fuerza nada. El chat está quieto pero ninguno desaparece. Los dos siguen en línea.

Er valt een stilte van zes minuten. Geen van beiden forceert iets. De chat staat stil, maar niemand verdwijnt. Beiden blijven online.

Diego lee la pregunta. Se levanta, coge el vaso de agua, bebe la mitad. Vuelve a sentarse. Escribe.

Diego leest de vraag. Hij staat op, pakt het glas water, drinkt de helft leeg. Hij gaat weer zitten. Hij schrijft.

Valentina lee la pregunta. No borra. No reescribe. Contesta en menos de un minuto.

Valentina leest de vraag. Ze verwijdert niets. Ze herschrijft niet. Ze antwoordt in minder dan een minuut.

Hay otra pausa. Esta vez más corta — cuatro minutos. Como si el ritmo entre ellos hubiera cambiado. Como si por primera vez en meses los dos estuvieran en la misma conversación.

Er valt weer een stilte. Deze keer korter — vier minuten. Alsof het ritme tussen hen is veranderd. Alsof ze voor het eerst in maanden allebei in hetzelfde gesprek zitten.

Diego escucha el audio. Después lo escucha otra vez. En la mesa, el vaso de agua sigue a medias. Fuera, Valencia ha llegado a la noche de verdad.

Diego luistert naar de audio. Daarna luistert hij er nog een keer naar. Op tafel staat het glas water nog steeds halfvol. Buiten is de nacht in Valencia nu echt gevallen.

Valentina escucha el audio una vez. No lo repite. Tiene los ojos cerrados. Cuando los abre, la ventana de su apartamento está oscura salvo por las luces de la ciudad al fondo. El radiador zumba detrás de ella.

Valentina luistert één keer naar de audio. Ze herhaalt het niet. Ze heeft haar ogen gesloten. Wanneer ze ze opent, is het raam van haar appartement donker, op de lichten van de stad in de verte na. De radiator gonst achter haar.

Los puntos de Diego aparecen. Desaparecen. Aparecen. Esta vez tardan más que antes.

De tekstballonnetjes van Diego verschijnen. Verdwijnen. Verschijnen. Deze keer duurt het langer dan voorheen.

El chat queda tranquilo durante un rato. No incómodo — tranquilo. Los dos siguen en línea. El radiador de Valentina sigue zumbando. El vaso de agua de Diego sigue a medias. La noche pasa.

De chat blijft een tijdje rustig. Niet ongemakkelijk — rustig. Beiden blijven online. De radiator van Valentina blijft gonzen. Het glas water van Diego staat nog steeds halfvol. De nacht verstrijkt.

Valentina cierra el chat con Elena. Vuelve al chat con Diego. La hora del teléfono ya va por las doce y media. Él sigue en línea.

Valentina sluit de chat met Elena. Ze gaat terug naar de chat met Diego. De tijd op de telefoon staat al op half een. Hij is nog steeds online.

Diego lee la pregunta. Se levanta. Va hasta la ventana de su apartamento en Valencia y mira la calle vacía de abajo. Vuelve a la mesa. Coge el teléfono. Y escribe durante tres minutos sin parar.

Diego leest de vraag. Hij staat op. Hij loopt naar het raam van zijn appartement in Valencia en kijkt naar de lege straat beneden. Hij loopt terug naar de tafel. Hij pakt zijn telefoon. En schrijft drie minuten lang zonder te stoppen.

Pasan casi dos horas más. Las 02:21. El chat lleva un rato sin actividad. Diego ya no está en línea. Valentina tampoco. Y entonces Valentina abre la ventana de su apartamento, apoya los codos en el marco y mira la ciudad.

Er gaan bijna nog twee uur voorbij. 02:21. De chat vertoont al een tijdje geen activiteit meer. Diego is niet meer online. Valentina ook niet. En dan opent Valentina het raam van haar appartement, leunt met haar ellebogen op het kozijn en kijkt naar de stad.

Valentina envía la foto sin texto. Sin emoji. Sin nada. Deja el teléfono en el alféizar y sigue mirando la ciudad. Un minuto después, el teléfono vibra.

Valentina verstuurt de foto zonder tekst. Zonder emoji. Zonder iets. Ze legt de telefoon op de vensterbank en blijft naar de stad kijken. Een minuut later trilt de telefoon.

Valentina escucha el audio. Cuatro segundos. Lo escucha otra vez. Después cierra la ventana despacio, sin hacer ruido, como si no quisiera romper algo. Se sienta en la cama. Mira el techo. La ciudad de Barcelona sigue ahí afuera, encendida, sin saber nada. Y Valentina, por primera vez en muchos meses, no sabe lo que va a pasar — y no tiene miedo.

Valentina luistert naar de audio. Vier seconden. Ze luistert er nog een keer naar. Daarna sluit ze het raam langzaam, zonder geluid te maken, alsof ze niets wil breken. Ze gaat op het bed zitten. Ze kijkt naar het plafond. De stad Barcelona is daar nog steeds buiten, verlicht, zonder van iets te weten. En Valentina weet voor het eerst in vele maanden niet wat er gaat gebeuren — en ze is niet bang.