Hier is een fascinerend literair feit: dit citaat komt eigenlijk helemaal niet voor in 'Don Quichot'! De geest ervan sluit zo perfect aan bij de personages van de roman dat het er permanent aan vastgehecht is geraakt. De waarschijnlijke oorsprong van de zin is een gedicht uit 1808 van de Duitse schrijver Goethe, genaamd 'Kläffer' ('Blaffer'). Het werd later in het Spaans vertaald en op de een of andere manier nam de populaire cultuur het in de loop van de tijd op als de ultieme Quichoteske uitdrukking.

Ondanks de foutieve oorsprong is dit een van de krachtigste en meest gebruikte spreekwoorden in de Spaanstalige wereld. Het is een culturele afkorting geworden voor veerkracht. Politici, ondernemers, kunstenaars en gewone mensen gebruiken het om aan te geven dat zij kritiek beschouwen als een ereteken – bewijs dat hun daden belangrijk genoeg zijn om opgemerkt te worden.

De kracht van het citaat ligt in de levendige metafoor. De 'blaffende' honden vertegenwoordigen kleinzielige, luidruchtige en uiteindelijk ongevaarlijke kritiek van degenen die stilstaan. In tegenstelling daarmee suggereert 'cabalgar' (te paard rijden) een nobele, krachtige en continue voorwaartse beweging. De directe aanspreking van 'Sancho' geeft het een persoonlijke, adviserende toon, alsof een wijze leider zijn volgeling geruststelt.