admitirlo
“admitirlo” znaczy “przyznać się do tego” po hiszpańsku. Ma 2 różnych znaczeń w zależności od kontekstu:
przyznać się do tego, wyznać to
Również: zaakceptować to
📝 W użyciu
Sabía que se había equivocado, pero le costaba **admitirlo**.
A2Wiedział, że się mylił, ale trudno mu było **się do tego przyznać**.
Tendrás que **admitirlo** tarde o temprano.
B1Będziesz musiał **się do tego przyznać** prędzej czy później.
Ella no quería **admitirlo**, pero la película era muy aburrida.
A2Nie chciała **się do tego przyznać**, ale film był bardzo nudny.
wpuścić go/ją/to, przyjąć go/ją/to
Również: pozwolić na to
📝 W użyciu
El director no quería **admitirlo** en el programa.
B1Dyrektor nie chciał **przyjąć go** do programu.
El museo tuvo que **admitirlo** después de revisar su pase.
B2Muzeum musiało **wpuścić go** po sprawdzeniu jego przepustki.
Este cine solo puede **admitirlo** si tiene reserva.
B1To kino może **wpuścić Pana** (formalnie) tylko wtedy, gdy ma Pan rezerwację.
🔄 Koniugacje
indicative
present
preterite
imperfect
subjunctive
present
imperfect
✏️ Szybka praktyka
Szybki quiz: admitirlo
Pytanie 1 z 2
Które zdanie używa „admitirlo” w znaczeniu „pozwolić na wejście”?
📚 Więcej zasobów
👥 Rodzina słów▼
🎵 Rymy▼
📚 Etymologia▼
Czasownik **admitir** pochodzi bezpośrednio z łacińskiego *admittere*, oznaczającego „wysłać do” lub „pozwolić wejść”. Znaczenie „przyznać się do prawdy” rozwinęło się z czasem z znaczenia „pozwolić, by coś było prawdą”.
Pierwsze odnotowanie: 13th century
Słowa pokrewne (powiązane słowa)
💡 Opanuj hiszpański
Przenieś swój hiszpański na wyższy poziom. Czytaj ponad 200 ilustrowanych i nagranych historii po hiszpańsku dopasowanych do Twojego poziomu dzięki aplikacji Inklingo!
Często zadawane pytania
Dlaczego „admitirlo” pisze się razem?
Kiedy czasownik jest w swojej podstawowej, nieodmienionej formie (bezokolicznik, kończący się na -ar, -er lub -ir), wszelkie zaimki działające jako dopełnienie muszą być przyłączone bezpośrednio do końca czasownika, tworząc jedno długie słowo. W języku polskim bezokolicznik jest samodzielny, np. „przyznać się”.
Czy mogę rozdzielić „admitir” i „lo”?
Tak, ale tylko jeśli przesuniesz „lo” przed *odmieniony* czasownik, który kontroluje „admitir”. Na przykład: „Lo voy a admitir” (Zamierzam się do tego przyznać) jest poprawne, ale „Voy a lo admitir” jest błędne. W języku polskim: „Zamierzam się do tego przyznać” lub „Przyznam się do tego”.