Lo Que No Dijimos

Un pueblo pequeño en el norte de España. Martes por la mañana. Carmen está en la sala de espera del hospital. Mira su teléfono por mucho tiempo.

Een klein dorpje in het noorden van Spanje. Dinsdagochtend. Carmen zit in de wachtkamer van het ziekenhuis. Ze kijkt lange tijd naar haar telefoon.

En la ciudad, a doscientos kilómetros, el teléfono de Lucía se ilumina. Ella ve el nombre. Deja de caminar.

In de stad, tweehonderd kilometer verderop, licht de telefoon van Lucía op. Ze ziet de naam. Ze stopt met lopen.

Carmen mira la notificación de audio. No le da a reproducir. Todavía no. Ella escribe.

Carmen kijkt naar de audiomelding. Ze drukt niet op afspelen. Nog niet. Ze typt.

Carmen lo lee. La palabra 'Leído' aparece debajo del mensaje de Lucía. Carmen pone el teléfono boca abajo en la silla de plástico. Fuera de la habitación, un doctor pasa. Dentro, su abuela respira lentamente. Carmen no coge el teléfono.

Carmen leest het. Het woord 'Gelezen' verschijnt onder het bericht van Lucía. Carmen legt de telefoon met het scherm naar beneden op de plastic stoel. Buiten de kamer loopt een dokter voorbij. Binnen ademt hun grootmoeder langzaam. Carmen neemt de telefoon niet op.