Part 4: Antes de irme
Valentina finally reveals the real reason she left for Barcelona — a cold discovery on Diego's phone she never confronted — and Diego, for the first time, admits the truth about what those messages were. Neither of them is innocent. Neither of them is the villain.
Barcelona. 18:44. Valentina leunt nog steeds tegen de muur van de kledingwinkel, terwijl de kou van de middag door de gaten van haar trui naar binnen glipt. Op het scherm het bericht van Diego: «Ik ook». Twee woorden die een ton wegen. Ze ademt diep in. En begint te schrijven.
wacht. ik moet je vertellen waarom ik weggegaan ben
het was niet alleen voor het werk
oké
vertel me
Valentina schrijft twee minuten aan één stuk door zonder iets te wissen. Het is voor het eerst de hele dag dat ze niets wist.
een paar maanden voordat ik naar Barcelona vertrok, pakte ik op een avond je telefoon om muziek op te zetten. je had een gesprek openstaan
met een vrouwelijke collega van je werk
De typ-indicatie van Diego verschijnt. En blijft staan. Ze verdwijnen deze keer niet. Hij is lange tijd aan het typen.
ik heb niet veel gelezen. net genoeg
ik werd ijskoud, diego. ik huilde niet, ik zei niets, ik gaf je je telefoon terug en zette de muziek aan en we vervolgden de avond alsof er niets aan de hand was
en ik heb het je nooit gevraagd
in plaats van het je te vragen, begon ik te zoeken naar vacatures in andere steden
Diego schrijft drie minuten lang niets. Valentina ook niet. De chat is stiller dan hij ooit is geweest.
ik weet over welk gesprek je het hebt
ik weet het
wil je dat ik je vertel wat het was?
ja
Valentina luistert één keer naar de audio. Slechts één keer. Ze blijft met de telefoon in haar hand staan, starend naar de grond van het trottoir. Een minuut. Twee. Daarna gaat ze op de trap van een portiek zitten.
ik ben gaan zitten
goed
weet je wat het raarste is?
wat
dat ik niet boos ben. ik bedoel, ik zou het moeten zijn. maar ik ben het niet
ik geloof dat ik niet boos op je kan worden om iets wat ik zelf ook op mijn eigen manier heb gedaan
jij zocht een uitweg. ik zocht... ik weet het niet. iets wat ik niet had moeten zoeken
ja
hoe lang weet je het al
sinds januari
mijn god valentina
ik weet het
ik wist niet hoe ik het moest noemen. het was geen enorm verraad, het was niets dat ik iemand kon laten zien en zeggen 'kijk, dit'. het was gewoon... een kou
en in plaats van je te vragen wat het betekende, bouwde ik een leven op waarin het niet uitmaakte
—
In Valencia is Diego opgestaan van het bankje. Hij loopt langzaam door de straat — nergens heen, net zoals Valentina eerder. In de vriendengroep leest Lucía al twintig minuten mee met de thread. Marcos is in stilte weer in de groep gekomen.
Lucía ziet dat Marcos terug is. Ze schrijft niets. Marcos ook niet. Beiden lezen in stilte mee.
De groep zegt verder niets. De stilte is absoluut.
en ik deed hetzelfde. in een andere zin, maar hetzelfde
wanneer iets me pijn deed of me zorgen baarde, zocht ik een ander gesprek in plaats van het gesprek te voeren dat ik met jou had moeten voeren
ik heb het beëindigd, valentina. maanden geleden. voor het geval je het moest weten
ik moest het weten
Er valt een lange pauze. Geen van beiden schrijft. Geen van beiden verdwijnt. Ze blijven allebei online, in verschillende steden, belast met hetzelfde op hetzelfde moment.
nu niet, ele. alsjeblieft
oké. ik ben er voor je
Valentina keert terug naar de chat met Diego. Ze zit nog steeds op de trap. De straat is nu donkerder. Ze schrijft langzaam.
dan hebben we dus allebei tegen elkaar gelogen
Diego leest het bericht. Hij schrijft niet. Hij blijft online. Valentina ziet het. Er gaan twaalf minuten voorbij.
Ja. Maar jij bent de eerste persoon tegen wie ik nooit had willen liegen.
Continue the series here, or use the app to save words and track your progress.