Lo Que No Dijimos

Un pueblo pequeño en el norte de España. Martes por la mañana. Carmen está en la sala de espera del hospital. Mira su teléfono por mucho tiempo.

Mała wioska w północnej Hiszpanii. Wtorkowy poranek. Carmen jest w poczekalni szpitalnej. Długo patrzy na swój telefon.

En la ciudad, a doscientos kilómetros, el teléfono de Lucía se ilumina. Ella ve el nombre. Deja de caminar.

W mieście, dwieście kilometrów dalej, telefon Lucíi rozświetla się. Widzi imię. Przestaje iść.

Carmen mira la notificación de audio. No le da a reproducir. Todavía no. Ella escribe.

Carmen patrzy na powiadomienie o wiadomości głosowej. Nie naciska „odtwórz”. Jeszcze nie. Pisze wiadomość.

Carmen lo lee. La palabra 'Leído' aparece debajo del mensaje de Lucía. Carmen pone el teléfono boca abajo en la silla de plástico. Fuera de la habitación, un doctor pasa. Dentro, su abuela respira lentamente. Carmen no coge el teléfono.

Carmen to czyta. Pod wiadomością Lucíi pojawia się słowo „Przeczytano”. Carmen kładzie telefon ekranem do dołu na plastikowym krześle. Przed salą przechodzi lekarz. W środku ich babcia oddycha powoli. Carmen nie podnosi telefonu.