Lo Que No Dijimos

El tren está a quince minutos del pueblo. La nota de voz de Rosa está en el chat, sin respuesta, entre ellas. Lucía la ha escuchado cuatro veces. Ella pulsa grabar.

De trein is vijftien minuten verwijderd van het dorp. De voicemail van Rosa staat in de chat, onbeantwoord, tussen hen in. Lucía heeft er vier keer naar geluisterd. Ze drukt op opnemen.

Carmen lo oye. Lo reproduce de nuevo. Pone el teléfono en su rodilla, boca arriba, y mira el techo del pasillo durante mucho tiempo.

Carmen hoort het. Ze speelt het opnieuw af. Ze legt de telefoon op haar knie, met het scherm naar boven, en kijkt lange tijd naar het plafond van de gang.

En el tren, Lucía lee las dos palabras. Deja el teléfono en el asiento. Mira por la ventana. Los campos son marrones. El cielo es blanco. Coge el teléfono de nuevo.

In de trein leest Lucía de drie woorden. Ze legt de telefoon op de stoel. Ze kijkt uit het raam. De velden zijn bruin. De lucht is wit. Ze pakt de telefoon weer op.

Carmen ve el 'okay'. Ella lo mira fijamente. Ella escribe. La palabra es incorrecta. Ella la borra. Ella escribe de nuevo.

Carmen ziet de 'oké.' Ze staart ernaar. Ze typt. Het woord is fout. Ze verwijdert het. Ze typt opnieuw.

Las manos de Lucía no están firmes. Ella mira las palabras. Ella las lee tres veces. Su parada está muy cerca ahora.

Lucía's handen trillen. Ze kijkt naar de woorden. Ze leest ze drie keer. Haar halte is nu heel dichtbij.

Carmen lee la pregunta. No se mueve. El pasillo está vacío. Dentro de la habitación, Rosa respira. Afuera, la luz se está poniendo naranja. Carmen mira '¿por qué?' durante once minutos.

Carmen leest de vraag. Ze beweegt niet. De gang is leeg. In de kamer ademt Rosa. Buiten wordt het licht oranje. Carmen kijkt elf minuten lang naar 'waarom?'.

El tren se detiene. Lucía no se mueve. Los otros pasajeros se van. Un hombre le pregunta si está bien. Ella dice que sí.

De trein stopt. Lucía beweegt niet. De andere passagiers stappen uit. Een man vraagt haar of het gaat. Ze zegt ja.

Carmen ve la foto. Ella conoce ese andén. Ella ha estado allí cien veces. Ella se levanta de la silla de plástico. Ella se sienta de nuevo.

Carmen ziet de foto. Ze kent dat perron. Ze heeft daar honderd keer gestaan. Ze staat op van de plastic stoel. Ze gaat weer zitten.

Lucía lee las indicaciones. Una calle blanca. Un árbol. Una puerta azul. Ella coge su bolso. Ella sale de la estación.

Lucía leest de routebeschrijving. Een witte straat. Eén boom. Een blauwe deur. Ze pakt haar tas. Ze loopt het station uit.

La pantalla de Carmen se ilumina. Ella lo lee. Los dos tics azules aparecen debajo del mensaje de Lucía. Carmen no escribe. No se mueve. Ella sostiene el teléfono con ambas manos y mira la puerta azul desde la ventana del pasillo. Ella está esperando. Ella no sabe qué.

Carmens scherm licht op. Ze leest het. De twee blauwe vinkjes verschijnen onder Lucía's bericht. Carmen typt niet. Ze beweegt niet. Ze houdt de telefoon met beide handen vast en kijkt vanuit het raam in de gang naar de blauwe deur. Ze wacht. Ze weet niet waarop.