Dit citaat komt uit 'Don Quichot', een van de belangrijkste romans ooit geschreven, gepubliceerd tijdens de Spaanse Gouden Eeuw (Siglo de Oro). Deze periode kende een bloei van kunst en literatuur. Het citaat weerspiegelt de Renaissance- en Humanistische waarde die werd gehecht aan individueel bewustzijn en expressie.

Dit is een van de meest gekoesterde citaten over de schrijfkunst in de Spaanse taal. Het wordt vaak aangehaald door auteurs, journalisten en docenten om de kracht en oprechtheid van het geschreven woord te benadrukken. Het vangt een romantisch en diepgeworteld geloof in schrijven als een vorm van waarheidsvertelling.

De kracht van dit citaat ligt in de eenvoudige maar diepgaande metafoor. Het stelt een fysiek hulpmiddel ('la pluma') gelijk aan een vitaal spraakorgaan ('la lengua'). Door dit verband te leggen, verheft Cervantes schrijven van een louter ambacht tot een daad die net zo natuurlijk en essentieel is als spreken, maar die voortkomt uit een diepere, waarachtigere plaats: de ziel ('el alma').