Jorge Luis Borges was een diep intellectuele en gereserveerde man die het grootste deel van zijn leven als bibliothecaris en schrijver doorbracht, relatief onbekend buiten literaire kringen. Toen hij later in zijn leven internationale bekendheid verwierf, vond hij de constante publieke aandacht schokkend. Dit citaat is een perfecte uitdrukking van zijn persoonlijke ongemak met een status die hij nooit actief zocht.

Dit citaat is een ijkpunt geworden voor discussies over de moderne beroemdheidscultuur, privacy en het internet. In een tijdperk van sociale media waarin iedereen een publiek profiel kan hebben, voelt Borges' observatie relevanter dan ooit. Het is de kijk van een intellectueel op een probleem dat nu veel mensen treft, niet alleen filmsterren.

Dit is een klassiek aforisme – een korte, slimme uitspraak die een verrassende waarheid onthult. De kracht ligt in de perfecte ironie. Het neemt een concept dat iedereen als een voordeel ziet (roem) en herkadert het als een nadeel vanuit een ander perspectief. Deze liefde voor paradoxen en het verschuiven van perspectieven is kenmerkend voor Borges' schrijfstijl.