Mensajes para mamá

Pasan tres días. Clara piensa en su madre todos los días. En Luz. En Roberto y Ana. En toda la gente que su madre ayudó. Luego, por la noche, su teléfono suena con mensajes nuevos.

Mijają trzy dni. Clara każdego dnia myśli o swojej matce. O Luz. O Roberto i Anie. O wszystkich ludziach, którym pomogła jej matka. Wtedy, w nocy, jej telefon dzwoni z nowymi wiadomościami.

Las manos de Clara se enfrían. Esto es serio. Muy serio. Su madre sabría qué decir. Pero Clara no sabe. No sabe nada.

Ręce Clary robią się zimne. To poważna sprawa. Bardzo poważna. Jej matka wiedziałaby, co powiedzieć. Ale Clara nie wie. Zupełnie nie wie.

Clara mira fijamente el teléfono. Su corazón late rápido. Esta mujer necesita ayuda de verdad. Ayuda profesional. Ayuda legal. No un simple consejo sobre cómo hablar con su hermana. Clara no es una mentora. No es amiga de Luz. Ella no es... su madre.

Clara wpatruje się w telefon. Jej serce bije szybko. Ta kobieta potrzebuje prawdziwej pomocy. Profesjonalnej pomocy. Pomocy prawnej. Nie zwykłej porady o rozmowie z siostrą. Clara nie jest mentorką. Nie jest przyjaciółką Luz. Nie jest... swoją matką.

Los ojos de Clara se llenan de lágrimas. Ella no puede hacer esto. No puede fingir más. Pero, ¿cómo puede decir la verdad ahora? ¿Cuando Luz necesita tanta ayuda? ¿Cuando mañana la policía podría venir?

Oczy Clary napełniają się łzami. Nie może tego robić. Nie może już dłużej udawać. Ale jak może teraz wyznać prawdę? Kiedy Luz tak bardzo potrzebuje pomocy? Kiedy jutro może przyjść policja?

Clara deja su teléfono sobre la mesa. Sus manos tiemblan. Ella necesita decir la verdad. Pero no puede. Ahora no. No cuando Luz necesita ayuda. No cuando la policía viene mañana. Clara coge el teléfono otra vez. El teléfono de su madre. El teléfono de una mujer que ayudó a todos. Una mujer que Clara nunca conoció realmente.

Clara odkłada telefon na stół. Jej ręce się trzęsą. Musi powiedzieć prawdę. Ale nie może. Nie teraz. Nie wtedy, gdy Luz potrzebuje pomocy. Nie wtedy, gdy jutro przyjdzie policja. Clara znów podnosi telefon. Telefon swojej matki. Telefon kobiety, która pomagała wszystkim. Kobiety, której Clara nigdy tak naprawdę nie znała.