Bécquer pisał w okresie postromantyzmu w Hiszpanii w połowie XIX wieku. Jego poezja zaznaczyła zwrot w stronę bardziej intymnego, prostego i muzycznego stylu, skupiając się na osobistych emocjach, takich jak miłość, rozczarowanie i samotność. Jego zbiór „Rimas” stał się niezwykle wpływowy po jego wczesnej śmierci, definiując hiszpańską poezję liryczną przez pokolenia.

Jest to prawdopodobnie najsłynniejsza linijka w hiszpańskiej poezji, zapamiętywana przez uczniów szkół na całym świecie hiszpańskojęzycznym. Doskonale oddaje uniwersalne uczucie nostalgii i ból niepowtarzalnej straty, czyniąc ją kulturowym punktem odniesienia do wyrażania złamanego serca w głęboki, poetycki sposób.

Wiersz wykorzystuje paralelizm, czyli technikę powtarzania struktury dla efektu emocjonalnego. Bécquer stwierdza, że jaskółki powrócą, ale nie te konkretne, które były świadkami ich miłości. To samo robi z wiciokrzewami. To powtórzenie buduje potężny kontrast między wiecznymi cyklami natury a ulotną, niepowtarzalną naturą konkretnego ludzkiego doświadczenia.