confesó
kohn-feh-SOH
/koɱfeˈso/
Snelle Referentie
📝 In Actie
Él confesó que se había comido el último trozo de pastel.
A2Hij bekende dat hij het laatste stuk taart had opgegeten.
Después de horas, el sospechoso confesó su crimen.
B1Na uren bekende de verdachte zijn misdaad.
Ella confesó sus sentimientos por su mejor amigo.
B1Ze gaf haar gevoelens voor haar beste vriend(in) toe.
💡 Grammaticapunten
Het Belang van de Accent (Tilde)
Het accent op de 'ó' geeft aan dat de actie in het verleden plaatsvond en dat 'hij', 'zij' of 'u (formeel)' het deed. Zonder accent bestaat het niet in deze vorm als een veelvoorkomend woord.
Gebruik van de Verleden Tijd
Dit woord is de 'Pretérito' (Onvoltooid Verleden Tijd) vorm, die we gebruiken voor acties die op een specifiek moment in de tijd voltooid waren. Dit komt overeen met de Nederlandse voltooid of onvoltooid verleden tijd, afhankelijk van de context.
❌ Veelgemaakte Fouten
Verwarring tussen 'Confesó' en 'Confieso'
Fout: “Het gebruik van 'confesó' om 'ik beken' te zeggen.”
Correctie: Zeg 'yo confieso' voor de tegenwoordige tijd en 'él confesó' voor de verleden tijd. Het accent en de spelling veranderen de persoon en de tijd.
⭐ Gebruikstips
Natuurlijk Klinken
Gebruik 'confesó' wanneer de onthulde informatie iets belangrijks of emotioneels is. Voor kleinere zaken is 'admitió' (gaf toe) ook heel gebruikelijk.
🔄 Vervoegingen
subjunctive
imperfect
present
indicative
preterite
imperfect
present
✏️ Snelle oefening
Snelle Quiz: confesó
Vraag 1 van 1
Welke van deze betekent 'Hij bekende zijn geheim'?
💡 Beheers Spaans
Til je Spaans naar een hoger niveau. Lees 200+ geïllustreerde en ingesproken Spaanse verhalen op jouw niveau met de Inklingo app!
📚 Meer bronnen
Veelgestelde Vragen
Wat is het verschil tussen 'confesó' en 'confiesa'?
'Confesó' betekent dat hij/zij het al in het verleden heeft toegegeven. 'Confiesa' betekent dat hij/zij het nu op dit moment aan het toegeven is.
Heeft 'confesó' altijd een accent?
Ja, wanneer je praat over iemand anders die iets in het verleden heeft toegegeven, is het accent op de 'ó' vereist om de juiste tijd en persoon aan te geven. Dit is anders dan in het Nederlands, waar de verleden tijd vaak geen klemtoonaccent nodig heeft om de persoon aan te duiden.