Dit citaat is verbonden met het leven van Frida Kahlo, een kunstenares die immens fysiek en emotioneel lijden doorstond. Na een bijna fataal busongeluk dat haar chronische pijn bezorgde, en door een tumultueus huwelijk met Diego Rivera, werd haar leven een symbool van het doorstaan van ontberingen. Deze zin, of ze die nu zei of niet, vangt perfect haar geest van het rechtstreeks onder ogen zien van pijn, omdat er geen andere keuze was.

Dit is een van de beroemdste citaten geworden die geassocieerd worden met Frida Kahlo en functioneert als een modern mantra voor veerkracht. Het is ongelooflijk populair op sociale media, kunstprints en zelfs tatoeages. Het resoneert diep met iedereen die te maken heeft gehad met aanhoudende mentale of emotionele worstelingen, en symboliseert de daad van overleven en leven naast iemands pijn.

De kracht van het citaat komt voort uit personificatie – het geven van een menselijke eigenschap aan een abstract concept. 'Penas' (zorgen/verdriet) zijn niet zomaar een gevoel; ze worden actieve wezens die 'leren zwemmen'. Dit transformeert ze van iets waar je op kunt inwerken (verdrinken) naar iets dat voor zichzelf handelt (leert), wat briljant het gevoel illustreert dat onze problemen een eigen leven leiden.