amanecer
“amanecer” znaczy “wschodzić” po hiszpańsku. Ma 2 różnych znaczeń w zależności od kontekstu:
wschodzić
Również: obudzić się (w przenośni)
📝 W użyciu
Mañana va a amanecer despejado.
A1Jutro wzejdzie słońce i będzie bezchmurnie (niebo będzie czyste, gdy wzejdzie słońce).
Amanecimos sin electricidad después de la tormenta.
B1Obudziliśmy się bez prądu po burzy. (Tutaj oznacza to „znaleźliśmy się” w tej sytuacji, gdy nastał dzień).
Siempre me gusta ver cómo amanece sobre el mar.
A2Zawsze lubię obserwować, jak słońce wschodzi nad morzem.
świt, wschód słońca
Również: początek
📝 W użyciu
El amanecer en la montaña es espectacular.
A2Świt/wschód słońca w górach jest spektakularny.
Trabajamos desde el amanecer hasta el atardecer.
B1Pracowaliśmy od wschodu do zachodu słońca.
Este descubrimiento es el amanecer de una nueva era científica.
C1To odkrycie to świt nowej ery naukowej.
🔄 Koniugacje
indicative
present
imperfect
preterite
subjunctive
present
imperfect
✏️ Szybka praktyka
Szybki quiz: amanecer
Pytanie 1 z 2
W którym zdaniu „amanecer” jest użyte jako rzeczownik?
📚 Więcej zasobów
👥 Rodzina słów▼
📚 Etymologia▼
Utworzone w łacinie przez połączenie *ad-* (oznaczającego „do” lub „w kierunku”) i *mane* (oznaczającego „poranek”), z końcówką oznaczającą „początek czynności”. Tak więc słowo dosłownie oznacza „zacząć być porankiem”.
Pierwsze odnotowanie: Medieval Latin
Słowa pokrewne (powiązane słowa)
💡 Opanuj hiszpański
Przenieś swój hiszpański na wyższy poziom. Czytaj ponad 200 ilustrowanych i nagranych historii po hiszpańsku dopasowanych do Twojego poziomu dzięki aplikacji Inklingo!
Często zadawane pytania
¿Cuál es la diferencia entre 'amanecer' y 'mañana'?
'Amanecer' odnosi się konkretnie do momentu wschodu słońca lub przejścia od nocy do dnia (świt/brzask). 'Mañana' to ogólny okres dnia od wschodu słońca do południa.
Dlaczego forma „yo” zmienia się na „amanezco”?
Jest to powszechny wzorzec dla wielu hiszpańskich czasowników kończących się na -cer. „c” zmienia się na „zc” przed „o” lub „a”, aby zachować dźwięk „th” lub „s” w całej koniugacji (jest to zasada pisowni, a nie prawdziwa nieregularność).