Ten cytat pochodzi z kolekcji Pabla Nerudy 'Veinte poemas de amor y una canción desesperada', opublikowanej w 1924 roku, kiedy miał zaledwie 19 lat. Książka uchwyciła surowe, namiętne i często melancholijne doświadczenie młodej miłości, zrywając ze starszymi, bardziej formalnymi tradycjami poetyckimi i stając się kamieniem milowym latynoamerykańskiego modernizmu.

Ta książka jest jednym z najsłynniejszych i najczęściej czytanych zbiorów poezji w języku hiszpańskim. Jej wersy są często cytowane w listach miłosnych, przysięgach ślubnych i codziennych romantycznych wyrazach. Pomogła ugruntować status Nerudy jako 'poety ludu', którego słowa głęboko rezonowały z uniwersalnymi ludzkimi emocjami.

Siła tego wersu tkwi w jego centralnej metaforze: 'caminos' (drogi). Neruda przeciwstawia ogromną, złożoną podróż związku – zmagania, czekanie, historie osobiste – prostemu, pojedynczemu celowi 'un beso' (pocałunek). To zestawienie ogromnej podróży i prostego celu sprawia, że ostateczny moment połączenia wydaje się zarówno nieunikniony, jak i cudowny.