Oto fascynujący fakt literacki: ten cytat nigdy tak naprawdę nie pojawia się w „Don Kichocie”! Jego duch jest tak doskonale zgodny z postaciami powieści, że na stałe się z nią związał. Prawdopodobne pochodzenie tego zwrotu to wiersz niemieckiego pisarza Goethego z 1808 roku zatytułowany „Kläffer” („Szczekacz”). Został on później przetłumaczony na hiszpański i jakoś, z biegiem czasu, kultura masowa przyjęła go jako kwintesencję quichotowskiej ekspresji.

Pomimo błędnego pochodzenia, jest to jedno z najpotężniejszych i najczęściej używanych przysłów w świecie hiszpańskojęzycznym. Stało się kulturowym skrótem myślowym oznaczającym odporność. Politycy, przedsiębiorcy, artyści i zwykli ludzie używają go, aby zasygnalizować, że uważają krytykę za odznakę honoru – dowód na to, że ich działania są na tyle znaczące, że zasługują na uwagę.

Siła cytatu tkwi w jego żywej metaforze. Szczekające psy reprezentują drobne, hałaśliwe i ostatecznie nieszkodliwe krytyki ze strony tych, którzy pozostają w miejscu. Z kolei „cabalgar” (jechać konno) sugeruje szlachetny, potężny i ciągły ruch naprzód. Bezpośredni zwrot do „Sancho” nadaje mu osobisty, doradczy ton, jakby mądry przywódca uspokajał swojego naśladowcę.