To powiedzenie zostało utrwalone w hiszpańskiej kulturze przez Tomás de Iriarte, pisarza hiszpańskiego Oświecenia z XVIII wieku. Umieścił je w swojej bajce 'Małpa', gdzie małpa w sukience tańczy dla publiczności, ale natychmiast wraca do swojej prawdziwej natury, gdy ktoś rzuca jej na scenę orzechy. Bajki takie jak ta były popularne do przekazywania lekcji moralnych w przystępny sposób.

Jest to jedno z najczęstszych przysłów w całym świecie hiszpańskojęzycznym. Jest to kulturowy skrót myślowy służący do mówienia o autentyczności, pretensjonalności i idei, że prawdziwy charakter zawsze się ujawni, na dobre czy na złe. Odzwierciedla to kulturową wartość przykładaną do treści ponad styl.

Siła przysłowia tkwi w jego żywej, nieco komicznej metaforze zwierzęcej. Obraz małpy w eleganckiej jedwabnej sukience jest zapadający w pamięć i natychmiast zrozumiały. Rymująca się struktura ('seda' i 'queda') sprawia, że jest chwytliwe i łatwe do zapamiętania, co jest kluczową cechą przysłów, które przetrwały próbę czasu.