Napisany u szczytu Złotego Wieku Hiszpanii (Siglo de Oro), 'Don Kichot' jest często uważany za pierwszą nowoczesną powieść. Cervantes napisał ją, aby sparodiować niezwykle popularne w jego czasach książki o rycerzach. Ta linia otwierająca natychmiast sygnalizuje odejście od tych opowieści, które często zaczynały się od bardzo konkretnych, wspaniałych miejsc. Zamiast tego Cervantes zaczyna od miejsca, które jest zarówno prawdziwe (La Mancha), jak i mitycznie niejasne.

To prawdopodobnie najsłynniejsze zdanie w całej hiszpańskiej literaturze. Jest natychmiast rozpoznawalne przez prawie każdego rodzimego użytkownika języka, podobnie jak 'Być albo nie być' w języku polskim. Jest nauczane w każdej szkole i stało się kamieniem milowym kultury, często używanym humorystycznie w znaczeniu 'jakieś losowe miejsce, którego wolałbym nie podawać'.

To otwarcie to mistrzostwo w tworzeniu głosu narracyjnego. Swobodne, niemal lekceważące 'no quiero acordarme' (nie chcę sobie przypomnieć) tworzy nieformalną, konwersacyjną relację z czytelnikiem. Natychmiast przedstawia narratora jako niewiarygodnego gawędziarza, od pierwszej chwili zacierając granicę między historią a fikcją. Ten motyw – zacieranie się granic między rzeczywistością a wyobraźnią – jest centralny dla całej powieści.