To przysłowie jest częścią bogatej hiszpańskiej tradycji 'refranes' – krótkich, popularnych powiedzeń zawierających mądrość przekazywaną z pokolenia na pokolenie. Jego dokładne pochodzenie jest nieznane, ponieważ ewoluowało organicznie w kulturze ustnej. Te przysłowia były tak integralną częścią hiszpańskiego życia, że pojawiają się obficie w klasycznej literaturze, jak 'Don Kichot' Cervantesa, reprezentując zdrowy rozsądek ludu.

To powiedzenie odzwierciedla pragmatyczny i realistyczny światopogląd, powszechny w kulturze hiszpańskiej. Jest to werbalne wzruszenie ramion, sposób na zaakceptowanie, że konflikt i odmienne opinie są naturalną częścią życia. Często używa się go do zakończenia dyskusji na kontrowersyjny temat, uzasadnienia koniecznej, ale niepopularnej decyzji, lub do pocieszenia kogoś, kto zbyt mocno stara się zadowolić innych.

Siła tego przysłowia tkwi w jego prostej, uniwersalnej metaforze. Deszcz ('lluvia') jest zjawiskiem naturalnym, które nie jest ani dobre, ani złe samo w sobie; jego wartość zależy całkowicie od perspektywy. Dla rolnika w suszy deszcz jest błogosławieństwem. Dla kogoś planującego ślub na świeżym powietrzu, jest katastrofą. Ta genialna metafora doskonale oddaje ideę, że wpływ każdego wydarzenia jest subiektywny.