Ta idea pochodzi od Gottfrieda Wilhelma Leibniza, czołowej postaci Oświecenia XVII wieku. Jego filozofia często koncentrowała się na harmonii i optymizmie. Ten cytat doskonale odzwierciedla jego pogląd na połączony świat, w którym dobro jednostki przyczynia się do dobra drugiej.

Chociaż jego pochodzenie tkwi w niemieckiej filozofii, fraza ta została w pełni zaakceptowana w kulturach hiszpańskojęzycznych jako kwintesencja bezinteresownej miłości. Jest często cytowana w przysięgach małżeńskich, literaturze romantycznej i mediach społecznościowych, reprezentując ideał empatycznego partnerstwa.

Genialność cytatu polega na eleganckim przedefiniowaniu 'propia felicidad' (własnego szczęścia). Zamiast być celem, do którego dążysz dla siebie, staje się pięknym produktem ubocznym radości innej osoby. Taka struktura sprawia, że abstrakcyjna koncepcja empatycznej miłości wydaje się namacalna i głęboka.