Ten cytat pochodzi z II części „Don Kichota” (1615), arcydzieła Złotego Wieku Hiszpanii. Odzwierciedla renesansowe ideały humanistyczne, które rozprzestrzeniały się po Europie, podkreślając indywidualną wartość, godność i wolność jako podstawowe ludzkie wartości.

Jest to jedno z najsłynniejszych i najbardziej ukochanych zdań z „Don Kichota”, prawdopodobnie najważniejszego dzieła literackiego w języku hiszpańskim. Jest często używane w przemówieniach politycznych, esejach akademickich i codziennych rozmowach do obrony fundamentalnego znaczenia wolności.

Cervantes używa wzniosłego, niemal religijnego języka („preciosos dones”, „los cielos”), aby zdefiniować wolność jako święte, inherentne prawo, a nie przywilej nadany przez społeczeństwo. Fakt, że ta głęboka mądrość jest wypowiadana przez „szaleńca” Don Kichota, jest kluczowy dla geniuszu powieści, zmuszając czytelnika do zastanowienia się, kto jest naprawdę mądry, a kto głupi.