Ten cytat jest związany z życiem Fridy Kahlo, artystki, która doświadczyła ogromnego cierpienia fizycznego i emocjonalnego. Po niemal śmiertelnym wypadku autobusowym, który pozostawił ją z przewlekłym bólem, oraz poprzez burzliwe małżeństwo z Diego Riverą, jej życie stało się symbolem znoszenia trudności. To powiedzenie, niezależnie od tego, czy je wypowiedziała, czy nie, doskonale oddaje jej ducha stawiania czoła bólowi, ponieważ nie było innego wyjścia.

Stało się to jednym z najsłynniejszych cytatów związanych z Fridą Kahlo, funkcjonującym jako współczesny mantra odporności. Jest niezwykle popularny w mediach społecznościowych, na wydrukach artystycznych, a nawet jako tatuaże. Głęboko rezonuje z każdym, kto doświadczył uporczywych zmagań psychicznych lub emocjonalnych, symbolizując akt przetrwania i życia obok swojego bólu.

Siła cytatu pochodzi z personifikacji – nadania cech ludzkich abstrakcyjnemu pojęciu. „Smutki” (penas) to nie tylko uczucie; stają się one aktywnymi istotami, które mogą „nauczyć się pływać”. To przekształca je z czegoś, na co można działać (utopić), w coś, co działa samo (uczy się), genialnie ilustrując uczucie, że nasze problemy mają własne życie.