Woordenschat Engels: Kleuren – 38 woorden met plaatjes, audio en printbare kaarten

It is small and white.

Het is klein en wit.

The leaves are black.

De bladeren zijn zwart.

He sees a blue door.

Hij ziet een blauwe deur.

He has a red apple.

Hij heeft een rode appel.

He sees the green grass.

Hij ziet het groene gras.

It is brown and wet.

Het is bruin en nat.

It has yellow eyes.

Hij heeft gele ogen.

She wore a golden mask and a blue cloak.

Ze droeg een gouden masker en een blauwe mantel.

Pat lived on an orange boat.

Pat woonde op een oranje boot.

It is small and grey.

Hij is / Het is klein en grijs.

The air in London was cold and gray.

De lucht in Londen was koud en grijs.

Rosa's face is pale.

Rosa's gezicht is bleek.

The colours were still bright.

De kleuren waren nog steeds helder.

The dragon is the color of the gray stone.

De draak heeft de kleur van de grijze steen.

the man in the cream sweater.

de man in de crèmekleurige trui.

Then she saw it: a heavy, navy-blue wool coat.

Toen zag ze het: een zware, marineblauwe wollen jas.

It has pink flowers.

Hij heeft roze bloemen.

It was said to be the length of a man lying flat, with eyes the colour of tarnished silver.

Er werd gezegd dat het de lengte van een platliggende man had, met ogen ter kleur van aangetast zilver.

wait are you the person with the purple sweater

wacht, ben jij de persoon met de paarse trui

Seventeen feet of welded steel, draped in three thousand hand-sewn feathers— gold, burnt orange, and a deep, almost painful shade of violet— it sat in the yard behind Delroy Ambrose's garage in Brixton like a ship built too far from the sea.

Zeventien voet gelast staal, omhuld met drieduizend handgenaaide veren— goud, oranje, en een diepe, bijna pijnlijke tint violet— het stond in de tuin achter de garage van Delroy Ambrose in Brixton als een schip dat te ver van de zee is gebouwd.

The baton arrived in a manila envelope on a Tuesday, which Mara always thought was the least dramatic day of the week for a secret to surface.

De dirigeerstok kwam op een dinsdag aan in een manillapapieren envelop, wat Mara altijd de minst dramatische dag van de week vond om een geheim tevoorschijn te laten komen.

The violet feathers caught the evening light and shifted like something breathing.

De violette veren vingen het avondlicht op en bewogen als iets dat ademde.

The mural had been her entire world, a vibrant explosion of colour on a street that had forgotten how to be bright.

Het mural was haar hele wereld geweest, een levendige explosie van kleur in een straat die vergeten was hoe ze levendig moest zijn.

On Sunday, Marcia helped him attach the final panel— a cascade of iridescent fabric that represented the sea between Trinidad and England.

Op zondag hielp Marcia hem het laatste paneel te bevestigen— een stroom iriserende stof die de zee tussen Trinidad en Engeland voorstelde.

The mud is dark and soft.

De modder is donker en zacht.

It is a silver key.

Het is een zilveren sleutel.

The colours were still bright.

De kleuren waren nog steeds helder.

The ink is faded.

De inkt is vervaagd.

Not an ordinary pike— those dull, predatory fish that haunted every other lake in the county— but something older.

Geen gewone snoek— die doffe, roofzuchtige vissen die elk ander meer in het graafschap teisterden— maar iets ouders.

Finn grabbed the rod with both hands, his knuckles whitening.

Finn greep de hengel met beide handen vast, zijn knokkels wit wordend.

Señor Vega’s face turned red.

Het gezicht van Señor Vega werd rood.

It is small and gold.

Het is klein en goud.

Jess's face went red.

Jess' gezicht werd rood.

Standing next to her was a tall man with light eyes.

Naast haar stond een lange man met lichte ogen.

The night was warm and the sky was deep blue.

De nacht was warm en de lucht was diepblauw.

It was a flat, industrial grey that seemed to swallow the morning light.

Het was een egaal industrieel grijs dat het ochtendlicht leek op te slokken.

Seventeen feet of welded steel, draped in three thousand hand-sewn feathers— gold, burnt orange, and a deep, almost painful shade of violet— it sat in the yard behind Delroy Ambrose's garage in Brixton like a ship built too far from the sea.

Zeventien voet gelast staal, omhuld met drieduizend handgenaaide veren— goud, oranje, en een diepe, bijna pijnlijke tint violet— het stond in de tuin achter de garage van Delroy Ambrose in Brixton als een schip dat te ver van de zee is gebouwd.

it's LAVENDER.

het is LAVENDEL.