Woordenschat Koreaans: Lichaamsdelen – 55 woorden met plaatjes, audio en printbare kaarten

입은 위로 올라가 있었습니다.

De mond stond omhoog.

준서의 등에 소름이 돋았습니다.

Op Jun-seo's rug verscheen kippenvel.

수진은 웃으며 손을 내민다.

Sujin glimlacht en steekt haar hand uit.

눈이 크고 웃는 얼굴이야.

Ze heeft grote ogen en een lachend gezicht.

왕은 피곤하고 몸이 아팠습니다.

De koning was moe en zijn lichaam was ziek (hij voelde zich onwel).

머리 짧아.

Het haar is kort.

눈이 크고 웃는 얼굴이야.

Ze heeft grote ogen en een lachend gezicht.

“밤에 코를 두 번 만지면 안 돼.

's Nachts mag je zijn neus niet twee keer aanraken.

할머니는 소라의 팔을 잡았다.

Grootmoeder greep Sora bij de arm.

민호가 한 박자를 비우자 무용수의 발이 땅에 닿았습니다.

Toen Minho één tel openliet, raakte de voet van een danser de grond.

이준의 심장이 빠르게 뛰었다.

Lee Juns hart klopte snel.

그러나 목에서 나온 것은 다시 한번 잔인한 진실뿐이었다.

Maar wat er uit haar keel kwam, was opnieuw slechts de wrede waarheid.

귀 이렇게 뭉개진 거.

Mijn oren die zo geplet worden.

할머니가 의자를 손가락으로 두드린다.

Haar grootmoeder tikt met haar vinger op de stoel.

아버지의 눈에 눈물이 있었다.

Er waren tranen in de ogen van zijn vader.

이제 순희 씨의 손과 무릎은 많이 아팠습니다.

Nu, Soon-hee's handen en knieën deden veel pijn.

그는 키가 크고 어깨가 매우 넓었다.

Hij was lang en zijn schouders waren erg breed.

아버지는 조용히 고개를 끄덕였다.

Zijn vader knikte stilzwijgend.

준서의 등에 소름이 돋았습니다.

Op Jun-seo's rug verscheen kippenvel.

준혁은 갑판 난간에 기댔다. 바람이 차가웠다. 그는 오른손 검지 옆의 잉크 자국을 봤다. 가방 안에 오늘 그린 스케치들이 있었다. 울릉도의 바다, 절벽, 물속의 빛. 아버지도 이 바다를 봤겠다. 1998년 여름에. 혼자서.

Junhyeok leunde tegen de reling van het dek. De wind was koud. Hij keek naar de inktvlek naast de wijsvinger van zijn rechterhand. In zijn tas zaten de schetsen die hij vandaag had gemaakt. De zee van Ulleungdo, kliffen, licht onder water. Vader moet deze zee ook hebben gezien. In de zomer van 1998. Alleen.

그의 손끝은 떨리지 않았다.

Zijn vingertoppen trilden niet.

당신의 간을 노리고 있었어요."

Ik had het op uw lever gemunt."

발에서 피가 났다.

Zijn voet bloedde.

동치미 국물을 살짝 섞으면 새콤한 향이 코끝을 찔렀다.

Het mengen van een beetje radijs-waterkimchi-bouillon zorgde ervoor dat een zurig aroma de neuspunt prikkelde.

다른 하나는 그가 새벽에 몰래 품 안에서 꺼낸 빈 종이였다.

Het andere was een leeg vel papier dat hij in de vroege ochtend stiekem uit zijn gewaad had gehaald.

피부가 약간 초록빛이었고, 머리가 너무 많이 헝클어져 있었으며, 방망이를 들고 있었다.

De huid was een beetje groenachtig, het haar was erg verward, en het hield een knots vast.

하지만 근육은 이미 자세를 기억하고 있었고, 팔은 미세하게 떨리고 있었다.

Maar haar spieren herinnerden zich de houding al, Haar arm trilde lichtjes.

양복 입고 있는데 땀 엄청 남

Ik heb een pak aan, en zweet me rot

기억이 너무 흐릿해서 장소조차 확실하지 않았지만, 그 맛만은 혀 끝에 아직도 남아 있는 것 같았다.

De herinnering was zo vaag dat zelfs de locatie niet zeker was, maar die smaak alleen al leek nog steeds op het puntje van haar tong te liggen.

화면 속 대통령이 기다란 흑갈색 면을 젓가락으로 집어 올리는 장면을 보면서, 그녀는 칠십 년 전의 맛을 혀끝에서 느꼈다.

Terwijl ze keek naar de president op het scherm die de lange, donkerbruine noedels met eetstokjes oppakte, voelde ze de smaak van zeventig jaar geleden op het puntje van haar tong.

상투는 그냥 머리카락이 아닙니다.

Een knot is niet zomaar haar.

지연은 치과 유니폼을 입으며 그 메시지를 읽었다. 거울 속에 피곤한 자신의 얼굴이 비쳤다. 코 위 주근깨, 턱 옆 옅은 흉터. 늘 보던 얼굴인데 오늘은 낯설었다.

Jiyeon las het bericht terwijl ze haar tandartsuniform aantrok. Haar vermoeide gezicht weerspiegelde zich in de spiegel. Sproeten boven haar neus, een litteken naast haar kin. Het was een gezicht dat ze altijd zag, maar vandaag voelde het vreemd aan.

발목이요???

Je enkel???

초인종이 울렸다. 지수는 잠깐 거울을 봤다. 크림색 린넨 셔츠, 머리는 그냥 내렸다. 왼쪽 손목의 초승달 타투가 보였다. 문을 열었다. 민준이 헬멧을 옆에 끼고 서 있었다. 치킨 봉투를 내밀었다.

De bel ging. Jisu keek even in de spiegel. Een crèmekleurig linnen hemd, haar haar gewoon loshangend. De halvemaanvormige tatoeage op haar linkerpols was zichtbaar. Ze opende de deur. Minjun stond daar met zijn helm opzij. Hij reikte haar een zak met kip aan.

채팅방이 조용해졌다. 지수는 컨벤션 센터 유리창에 이마를 가볍게 댔다. 바깥으로 인천 하늘이 흐렸다.

De chat werd stil. Jisu leunde haar voorhoofd tegen het glazen raam van het conferentiecentrum. Buiten was de lucht van Incheon grijs.

준호는 벽지 모서리를 손톱 끝으로 살살 들어올렸다. 오래된 풀이 이미 들떠 있어서 생각보다 쉽게 벗겨졌다. 얇은 합판 문이 드러났다. 손잡이 자리는 퍼티로 깔끔하게 메워져 있었다.

Junho tilde voorzichtig de rand van het behang op met zijn vingernagel. De oude lijm liet al los, dus het kwam makkelijker los dan verwacht. Een dunne multiplex deur kwam tevoorschijn. De plek voor het handvat was netjes opgevuld met plamuur.

눈썹 흉터.

Het litteken op de wenkbrauw.

"형, 저 선수는 왼손이 더 강해."

"Broer, de linkerhand van die speler is sterker."

골목을 나서는데 차가운 것이 뺨에 닿았다.

Toen ze de steeg uitliep, raakte iets kouds haar wang.

지수는 핸드폰을 가방에 넣고 발표장 문을 열었다. 자리로 걸어가면서 오른손 손등의 작은 흉터를 엄지로 가볍게 문질렀다. 아직 아무것도 해결된 것은 아니었다. 하지만 이제 혼자 알고 있는 비밀은 없었다.

Jisoo stopte haar telefoon in haar tas en opende de deur naar de presentatieruimte. Terwijl ze naar haar plek liep, wreef ze lichtjes met haar duim over een klein litteken op de rug van haar rechterhand. Nog was niets opgelost. Maar nu had ze geen geheimen meer die ze alleen wist.

민준은 화장실 칸 안에 서서 변기 뚜껑에 팔꿈치를 올린 채 답장을 기다렸다. 바깥에서 누군가 손 씻는 소리가 들렸다.

Minjun stond in een toiletcabine, met zijn elleboog op het toiletdeksel, en wachtte op een antwoord. Buiten klonk het geluid van iemand die zijn handen waste.

발목 인대 살짝 늘어난 거래.

Ze zeggen dat de enkelband licht gespannen is.

"흉" 아래에 작은 글자가 있습니다.

Onder het woord "Pech" kleine letters er zijn.

그러나 목구멍을 타고 나온 말은 전혀 다른 형태를 띠고 있었다.

Maar de woorden die uit haar keel kwamen nam een totaal andere vorm aan.

준혁은 갑판 난간에 기댔다. 바람이 차가웠다. 그는 오른손 검지 옆의 잉크 자국을 봤다. 가방 안에 오늘 그린 스케치들이 있었다. 울릉도의 바다, 절벽, 물속의 빛. 아버지도 이 바다를 봤겠다. 1998년 여름에. 혼자서.

Junhyeok leunde tegen de reling van het dek. De wind was koud. Hij keek naar de inktvlek naast de wijsvinger van zijn rechterhand. In zijn tas zaten de schetsen die hij vandaag had gemaakt. De zee van Ulleungdo, kliffen, licht onder water. Vader moet deze zee ook hebben gezien. In de zomer van 1998. Alleen.

최 씨의 오른발이 앞으로 크게 나오는 순간, 준호는 빠르게 왼쪽으로 돌면서 힘껏 당겼다.

Op het moment dat meneer Choi's rechter voet ver naar voren stapte, Junho, terwijl hij zich snel naar links draaide, trok met al zijn macht.

지수는 핸드폰을 가방에 넣고 발표장 문을 열었다. 자리로 걸어가면서 오른손 손등의 작은 흉터를 엄지로 가볍게 문질렀다. 아직 아무것도 해결된 것은 아니었다. 하지만 이제 혼자 알고 있는 비밀은 없었다.

Jisoo stopte haar telefoon in haar tas en opende de deur naar de presentatieruimte. Terwijl ze naar haar plek liep, wreef ze lichtjes met haar duim over een klein litteken op de rug van haar rechterhand. Nog was niets opgelost. Maar nu had ze geen geheimen meer die ze alleen wist.

준호는 폰을 바닥에 내려놓고 두 손으로 이케아 옷장을 밀었다. 운동화 밑창이 원목 마루 위에서 삐걱거렸다. 아래층에서 소리가 들릴 것 같아 발뒤꿈치를 살짝 들었다.

Junho legde zijn telefoon op de grond en duwde met twee handen de IKEA kledingkast. De zolen van zijn sportschoenen kraakten op de houten vloer. Hij dacht dat het geluid naar beneden zou klinken, dus hield hij zijn hielen een beetje opgetild.

붉은 샅바를 손에 들면서 입꼬리가 올라갔다.

Terwijl hij de rode satba in zijn hand hield, krulden zijn mondhoeken omhoog.

이지수는 청산사 지붕을 올려다보며 눈살을 찌푸렸다.

Lee Ji-su keek omhoog naar het dak van de Cheongsansa-tempel en fronste.

수아는 눈을 크게 뜹니다.

Sua opent haar ogen wijd.

준서의 등에 소름이 돋았습니다.

Op Jun-seo's rug verscheen kippenvel.

가슴이 두근거렸습니다.

Zijn hart bonsde.

다리 한쪽에 큰 금이 갔어.

Een van de poten had een grote scheur.

선생님이 지우의 가슴을 가리킵니다.

De leraar naar Ji-u's borst wijst.