Woordenschat Duits: Lichaamsdelen – 39 woorden met plaatjes, audio en printbare kaarten

Aber niemand hebt die Hand.

Maar niemand steekt zijn hand op.

Ihre Augen waren nicht ängstlich.

Haar ogen waren niet bang.

Mias Gesicht wird rot.

Mia's gezicht wordt rood / bloost.

Mia schüttelt den Kopf.

Mia schudt haar hoofd.

Er streckt die Arme aus.

Hij strekt zijn armen uit.

Sie hat grüne Haare.

Zij heeft groen haar.

Da rutscht ihr Fuß weg.

Dan glijdt haar voet weg.

Ihr Herz schlug schnell.

Haar hart klopte snel.

Ein rotes Netz hängt um ihren Körper.

Een rood net hangt om zijn lichaam.

Ihr Rücken war zu Mara.

Haar rug was naar Mara toe.

Er zeigt seinen Mund.

Hij toont zijn mond.

Sein Finger war über dem Knopf.

Zijn vinger hing boven de knop.

Jana legte eine Hand auf Lenas Schulter.

Jana legde een hand op Lena's schouder.

Doch nach wenigen Schritten stand ihm das Wasser bis zu den Knien.

Maar na een paar stappen stond het water hem tot aan de knieën.

Der Stein in ihrer Brust war verschwunden.

De steen in haar borst was verdwenen.

Er existiert schlichtweg nicht.“ Tobias runzelte die Stirn und blickte auf das glänzende Schild.

Hij bestaat simpelweg niet.“ Tobias fronste en keek naar het glimmende schild.

Neben ihm hörte er, wie Tobias, der Bratschist, leise die Luft durch die Nase ausatmete.

Naast hem hoorde hij hoe Tobias, de altviolist, zachtjes lucht door zijn neus uitademde.

Ein ruhiges, informelles Porträtfoto: mittellange wellige Haare mit silbergrauen Strähnen, ein breites Gesicht mit warmer Haut, eine Lesebrille an einer Kette um den Hals.

Een rustige, informele portretfoto: middellang golvend haar met zilvergrijze strepen, een breed gezicht met een warme huid, leesbril met een kettinkje om de nek.

Sie kamen und sie drückten ihren Daumen in den nassen Ton.

Ze kwamen en ze drukten hun duim in de natte klei.

Eine Glocke hängt an seinem Hals.

Er hangt een bel om zijn nek.

Das Gehirn verlangt nach einem Abschluss, nach der zwölften und dreizehnten Stufe.

Het brein vraagt om afsluiting, na de twaalfde en dertiende trede.

Ihre Lippen wurden blau.

Haar lippen werden blauw.

Ihr Magen zog sich zusammen.

Haar maag kromp samen.

Elfriede atmete tief ein, rückte ihre Tasche zurecht und ging erhobenen Hauptes nach Hause.

Elfriede haalde diep adem, schikte haar tas goed en ging met opgeheven hoofd naar huis.

Alex sitzt am Ende des langen Konferenztisches. Auf der Leinwand läuft eine Q3-Produktroadmap. Das Handy liegt unauffällig auf dem Schoß.

Alex zit aan het einde van de lange conferentietafel. Op het scherm loopt een Q3-productroadmap. De telefoon ligt onopvallend op schoot.

Er hatte rote Wangen und war außer Atem.

Hij had rode wangen en was buiten adem.

Der lächelnde Zahn-Magnet klebte jetzt an einer leeren Stelle.

De lachende tand-magneet hing nu op een lege plek.

Er war achtundsechzig Jahre alt, trug seinen gewohnten schwarzen Rollkragenpullover und hielt den Taktstock so, als wäre er ein Teil seiner Hand — kein Werkzeug, sondern ein Organ.

Hij was achtenzestig jaar oud, droeg zijn gebruikelijke zwarte coltrui en hield de dirigeerstok zo vast, alsof het een deel van zijn hand was — geen gereedschap, maar een orgaan.

Auf dem Trainingsgelände des SC Karl-Marx-Stadt vermischte sich der Geruch von frisch gemähtem Gras mit dem metallischen Duft von Schweiß und Eisen.

Op het trainingsterrein van SC Karl-Marx-Stadt vermengde zich de geur van pas gemaaid gras met de metaalachtige geur van zweet en ijzer.

„Herr Sommer?“, Frau Brenner hob die Augenbrauen.

„Meneer Sommer?“, Mevrouw Brenner trok haar wenkbrauwen op.

Lena wäscht sich kurz die Hände und schaut in den Spiegel. Das Tattoo auf ihrem linken Handgelenk — ein kleiner Kompass — zeigt gerade nach unten.

Lena wast kort haar handen en kijkt in de spiegel. De tatoeage op haar linkerpols — een klein kompas — wijst recht naar beneden.

Der Stadtrat hat den Bericht auch zur Kenntnis genommen, das steht fest.“ Sie tippte mit dem Zeigefinger auf das Metall des Schildes.

De gemeenteraad heeft het rapport ook ter kennis genomen, dat staat vast." Ze tikte met haar wijsvinger op het metaal van het bord.

Er hatte ihren Gesang gehört, bevor er sie sah: eine Melodie ohne Worte, die sich in die Schläfen bohrte wie ein Dorn.

Hij had haar gezang gehoord voordat hij haar zag: een melodie zonder woorden, die zich in de slapen boorde als een doorn.

Sie wartete auf den Stab, der zuerst nicht kam, und dann – ein festes, perfektes Gewicht in ihrer Handfläche.

Ze wachtte op de stok, die eerst niet kwam, en toen – een stevig, perfect gewicht in haar handpalm.

Kerstin schiebt die schwere Holztür einen Spalt auf — ein kurzes, deutliches Quietschen. Mehrere Köpfe drehen sich reflexartig nach hinten. Kerstin nickt kaum merklich. Aus dem Augenwinkel sieht sie Nina aufstehen.

Kerstin schuift de zware houten deur op een kier — een kort, duidelijk gekraak. Verschillende hoofden draaien reflexmatig om. Kerstin knikt nauwelijks merkbaar. Uit haar ooghoek ziet ze Nina opstaan.

Ihr Herz schlug schnell.

Haar hart klopte snel.

Er streckt die Arme aus.

Hij strekt zijn armen uit.

Ihr Herz klopft schnell.

Haar hart klopt snel.

Hinter ihrem Ohr ist ein kleiner weißer Fleck.

Achter haar oor zit een kleine witte vlek.