Słownictwo — włoski: Ubrania, 45 słów z obrazkami, nagraniami i fiszkami do druku

Poi vede un vestito rosso.

Potem widzi czerwoną sukienkę.

Dietro una tenda trovano Sofia, una studentessa, con una borsa rossa e le scarpe bagnate.

Za zasłoną znajdują Sofię, studentkę, z czerwoną torbą i mokrymi butami.

Alfonsina sente la paura, ma tocca il pettorale cucito sulla maglia.

Alfonsina czuje strach, ale dotyka numeru startowego przyszytego do swojej koszulki.

Renato portava il collare in tasca come ricordo.

Renato nosił obrożę w kieszeni na pamiątkę.

Marco vede i suoi pantaloni e le sue magliette sul balcone accanto.

Marco widzi swoje spodnie i koszulki na sąsiednim balkonie.

Nella borsa ci sono pane, una camicia e alcune mele.

W torbie są chleb, koszula i kilka jabłek.

Lo mise sotto la sua giacca.

Włożyła go pod kurtkę.

il pastore di legno con il bastone, appoggiato contro il muro del laboratorio, coperto a metà da una coperta di lana

drewniany pasterz z laską, opierający się o ścianę warsztatu, wpół zakryty wełnianym kocem

Marco entra in campo con due guanti diversi.

Marco wchodzi na boisko w dwóch różnych rękawicach.

In fondo alla strada, sentì il rumore degli stivali borbonici sulla pietra.

Na końcu ulicy, usłyszał dźwięk butów Burbonów na kamieniu.

Vede Marco con una donna con un cappotto rosso e una scatola.

Widzia Marco z kobietą, która ma czerwony płaszcz i pudełko.

Sono ancora in pigiama.

Jestem wciąż w piżamie.

Ci sono dodici limoni, un grembiule bianco e tre barattoli di marmellata.

W środku znajdują się dwanaście cytryn, biały fartuch i trzy słoiki dżemu.

Aveva una ferita sul braccio, coperta con un pezzo di tessuto rosso.

Miał ranę na ramieniu, przykrytą kawałkiem czerwonego materiału.

I vicoli medievali rigurgitano di gente vestita con le magliette gialle, blu e nere dei tre santi.

Średniowieczne zaułki aż kipią od ludzi ubranych w żółte, niebieskie i czarne koszulki trzech świętych.

Marco vede i suoi pantaloni e le sue magliette sul balcone accanto.

Marco widzi swoje spodnie i koszulki na sąsiednim balkonie.

Torni al rifugio. Svegli i colleghi, fatevi trovare pronti — zaini chiusi, abbigliamento tecnico addosso.

Wróć do schronu. Obudź kolegów, przygotujcie się — zamknąć plecaki, założyć odzież techniczną.

Due uomini a bordo. Senza uniforme.

Dwóch mężczyzn na pokładzie. Bez mundurów.

Luca chiude la chat, si sistema la giacca di jeans con le patch sulle spalle, e scende verso la mattina di Napoli. Nel taschino ha il numero del dottor Fusco. Nella testa ha ancora la melodia — la sua.

Luca zamyka czat, poprawia dżinsową kurtkę z naszywkami na ramionach i schodzi w poranek Neapolu. W kieszące ma numer doktora Fusco. W głowie wciąż ma melodię — swoją.

Marco legge il messaggio. Si toglie gli occhiali e li pulisce lentamente con la cravatta — una vecchia abitudine. Poi li rimette.

Marco czyta wiadomość. Zdejmuje okulary i powoli czyści je krawatem — stary nawyk. Potem je zakłada z powrotem.

Quella sera, nell'appartamento che il giovedì sarebbe stato ufficialmente abbandonato, Carmela mangiò da sola con il televisore acceso e le tende di pizzo giallo che filtravano la luce.

Tego wieczoru, w mieszkaniu, które w czwartek miało zostać oficjalnie opuszczone, Carmela jadła sama przy włączonym telewizorze i żółtymi koronkowymi zasłonami, które przepuszczały światło.

Il numero è grande e nero, ma la stoffa è vecchia.

Numer jest duży i czarny, ale materiał jest stary.

Luca uscì nel corridoio. La ragazza aveva capelli scuri e corti, un maglione verde scuro e uno zainetto giallo. Stava guardando la mappa con la torcia del telefono.

Luca wyszedł na korytarz. Dziewczyna miała ciemne, krótkie włosy, ciemnozielony sweter i żółty plecak. Patrzyła na mapę za pomocą latarki z telefonu.

È una sciarpa bagnata.

To mokry szalik.

Nico arriva con la borsa di tela macchiata di cadmio sulla spalla, i sandali pieni di polvere della strada bianca. Marco apre il cancello di ferro. Si stringono la mano. C'è una breve pausa in cui nessuno sa bene cosa dire per primo.

Nico przychodzi z płócienną torbą poplamioną kadmem na ramieniu, w sandałach pełnych kurzu z szutrowej drogi. Marco otwiera żelazną bramę. Podają sobie ręce. Następuje krótka pauza, w której żaden z nich nie wie, co powiedzieć na początku.

Zara mette giù il telefono e si siede sul bordo del letto. La sua borsa nera da sport è ancora aperta sul pavimento, le scarpe da calcio con i lacci sciolti cadute di lato. Fuori dalla finestra, Empoli è silenziosa.

Zara odkłada telefon i siada na brzegu łóżka. Jej czarna torba sportowa jest nadal otwarta na podłodze, a buty piłkarskie z luźnymi sznurówkami leżą na boku. Za oknem Empoli jest ciche.

Sofia aveva un giubbotto rosso...

Sofia miała czerwoną kurtkę...

In Italia, la sera del 5 gennaio, i bambini preparano una calza per la Befana.

We Włoszech, wieczorem 5 stycznia, dzieci przygotowują skarpetę dla Befany.

"Non credo," rispose Marco, sistemandosi il colletto della giacca.

"Nie sądzę," odpowiedział Marco, poprawiając kołnierzyk kurtki.

Marta riporta Luca nel backstage. Ha i capelli arruffati e la suola di una scarpa sporca di terra del cortile, ma ride. Riccardo lo abbraccia così forte che Luca protesta. Dal telefono di Marta, in video chiamata, Giorgia non dice niente per qualche secondo — poi si sente solo "stupido", detto con una tenerezza che fa quasi male da sentire.

Marta odprowadza Lucę na zaplecze. Ma potargane włosy i podeszwę buta ubrudzoną ziemią z podwórka, ale się śmieje. Riccardo przytula go tak mocno, że Luca protestuje. Z telefonu Marty, na wideorozmowie, Giorgia przez kilka sekund nic nie mówi — potem słychać tylko „głupcze”, wypowiedziane z czułością, która aż boli.

Rossana cammina nel bosco con il cappello largo e gli scarponi pesanti. La telecamera la segue. Andrea grida "stop!" due volte. Poi dice "bene" sottovoce.

Rossana idzie przez las w szerokim kapeluszu i ciężkich butach. Kamera podąża za nią. Andrea krzyczy „stop!” dwa razy. Potem mówi „dobrze” szeptem.

Ragazzi, sono fuori dalla porta. Ho i chino blu e la camicia grigia, gli occhiali sulla fronte come sempre. Sembro esattamente quello che sono: un manager di mezza età che ha combinato un disastro. Vi faccio sapere come va.

Chłopaki, jestem przed drzwiami. Mam niebieskie chinosy i szarą koszulę, okulary na czole jak zawsze. Wyglądam dokładnie na to, czym jestem: menedżer w średnim wieku, który narobił bałaganu. Dam wam znać, jak pójdzie.

Dentro trova un merletto e un biglietto: «Per Giulia.

W środku znajduje kawałek koronki i karteczkę: „Dla Giulii.

Luca chiude la chat, si sistema la giacca di jeans con le patch sulle spalle, e scende verso la mattina di Napoli. Nel taschino ha il numero del dottor Fusco. Nella testa ha ancora la melodia — la sua.

Luca zamyka czat, poprawia dżinsową kurtkę z naszywkami na ramionach i schodzi w poranek Neapolu. W kieszące ma numer doktora Fusco. W głowie wciąż ma melodię — swoją.

Sì, rispose Irene, stringendosi lo scialle sulle spalle.

Tak, odpowiedziała Irene, otulając się szczelniej szalem na ramionach.

Chiara scende con il blazer blu sopra la maglietta dei Fugees e le treccine con le punte ramate raccolte su un lato. Nel cortile c'è un pergolato con due tavoli sotto le luci basse. Marco è seduto a uno. Ha lasciato libero il tavolo accanto.

Chiara schodzi z niebieską marynarką na koszulce Fugees i warkoczykami z miedzianymi końcówkami zebranymi na boku. Na dziedzińcu znajduje się pergola z dwoma stołami pod przyćmionymi światłami. Marco siedzi przy jednym. Zostawił wolny sąsiedni stolik.

Torni al rifugio. Svegli i colleghi, fatevi trovare pronti — zaini chiusi, abbigliamento tecnico addosso.

Wróć do schronu. Obudź kolegów, przygotujcie się — zamknąć plecaki, założyć odzież techniczną.

Il maglione che indossavo quando ti ho insegnato ad andare in bici.

Sweter, który miałam na sobie kiedy cię uczyłam jak jeździć na rowerze.

Alfonsina sente la paura, ma tocca il pettorale cucito sulla maglia.

Alfonsina czuje strach, ale dotyka numeru startowego przyszytego do swojej koszulki.

Si mosse con una rapidità metodica, infilando i guanti impermeabili e stappando le fiale di raccolta.

Poruszała się z metodyczną szybkością, zakładając wodoodporne rękawiczki i odkręcając fiolki do pobierania próbek.

Si veste in fretta, mette la camicia blu e prende il curriculum.

Szybko się ubiera, zakłada niebieską koszulę i bierze swoje CV.

Marco legge il messaggio. Si toglie gli occhiali e li pulisce lentamente con la cravatta — una vecchia abitudine. Poi li rimette.

Marco czyta wiadomość. Zdejmuje okulary i powoli czyści je krawatem — stary nawyk. Potem je zakłada z powrotem.

"Non credo," rispose Marco, sistemandosi il colletto della giacca.

"Nie sądzę," odpowiedział Marco, poprawiając kołnierzyk kurtki.

Il sacerdote aveva il viso color argilla e portava una croce di legno grezzo al collo, non quella dorata che aveva sempre esibito prima del terremoto.

Ksiądz miał twarz o barwie gliny i nosił na szyi szorstki, drewniany krzyż, nie ten złoty, którym zawsze się obnosił przed trzęsieniem ziemi.

Cornelio è fermo davanti allo specchio dell'ingresso. Completo blu notte, fazzoletto bordeaux al taschino. Il quaderno è sotto il braccio sinistro, tenuto dal pollice della mano destra — il dito storto preme sulla copertina di cuoio come se volesse sentirne la consistenza un'ultima volta. Non ha ancora deciso, anche se in fondo lo sa già.

Cornelio stoi nieruchomo przed lustrem w przedpokoju. Granatowy garnitur, bordowa poszetka w kieszeni. Notatnik leży pod lewym ramieniem, przytrzymywany kciukiem prawej dłoni — krzywy palec naciska na skórzaną okładkę, jakby chciał ostatni raz poczuć jej fakturę. Jeszcze nie zdecydował, chociaż w głębi duszy już wie.